Bu sabah yine erken uyandı şehir,
Sokaklarda suskun bir yağmur kokusu…
Ben cebimde yarım kalmış kelimelerimle,
Yürüdüm kimsenin bilmediği yerlerde.

Bir yanımda satılmış fikirler,
Bir yanım elimden alınmış umutlar…
Adını koyamadığım bir kırgınlık var içimde,
Ne söylesem eksik,
sussam.......

Gece boyunca yıldızlara sordum,
Hiçbiri cevap vermedi.
Belki onlar da yorulmuştu
İnsanların birbirine kurduğu
Karanlık tuzaklarda.

Ben yine de vazgeçmedim,
Çünkü insan en çok
Karanlığın içinde öğreniyor ışığın kıymetini.

Bir gün,
Bütün yaralarımız kabuk tutacak.
Bütün yollar Özgürlüge çıkacak.
Ve çocuklar,
Babalarının korkularını değil,
Özgür günlerini anlatacak.

O gün geldiğinde
Ben belki çok uzaklarda olacağım.
Ama bil ki,
Bir şiirin en sessiz yerinde
Adımı bulacaksınız.

Çünkü bazı insanlar gider…
Ama bıraktıkları umut
Kolay kolay ölmez.

Ve Güneş..,
Her şeye rağmen,
Yine doğar.
Umut sizlere yoldaş olsun..