Sen Yoksun

Sen yoksun...
Yağan yağmur boşuna,
Boşuna akar nehir.
Beyhudedir coşkusu
Dalgalanan denizin.

Sen yoksun ya,
Kopmuştur kıyamet-i suğra.
Rahmet tecellisi kesildi bulutların,
Doğanın feryadı bu,
Mazlumun ahıdır yükselen.

Sen yoksun ya,
Ne adalet kaldı ne mizan.
Çöktü edep, bitti ülfet,
Yabancı oldu gönüller birbirine.
Yollar hakikate çıkmaz,
Sokaklar dar, caddeler tıkalı.
Sevgi tecellisinden mahrum her zerre,
İsyan içindedir cümle mahlukat.

Sen yoksun ya,
Dünya bir başka kisveye büründü.
Taşlar renksiz, toprak çorak,
Kayboldu ab-ı hayatın lezzeti.
Düzen altüst oldu,

Alem-i mülk tersine döndü.
Tebessümler matemli,
Şems küs, kamer küskün...
Ne maşrık kaldı ne mağrip,
Yönler yitirdi manasını.

Sen yoksun...
Seninle çekildi alemden
Ruh-u revanı mahlukatın.
Ne zaman vuslata erer,
Bu gayriyet, bu tefrika?