Ne zaman sokağa çıksam,
Bir yabancı rüzgâr eser yüzüme.
İnsanlar geçer yanımdan telaşla,
Kimse bakmaz kimsenin gözüne.
Söylesene dostum,
Çarklar mı yanlış dönüyor bu şehirde,
Yoksa yürekler mi nasır tuttu gizlice?

​Bir çay söyleriz en ucuzundan,
Tadı yok, dumanı soğuk, bardağı kirli.
Eskiden ekmeği bölerdik tam ortasından,
Şimdi tebessümler bile hesaplı, tebessümler bile kibirli.

​Düzen mi bozuldu diyorum kendime,
Yoksa insanlık mı çekildi kabuğuna?
Eğer çark bozuksa tamir edilir de,
Yürek çürümüşse dostum,
Hangi usta dokunabilir ki onun yarasına?

​Kuşlar bile şaşırdı göç yolunu,
Komşu komşunun kapısını açmaz oldu.
Biz mi yenildik bu zalim zamana,
Yoksa zaman mı bizi ortasında unuttu?

Hayaloğlu bak yine akşam oluyor Üsküdar’da,
Sokaklar tenhalaşır, ışıklar bir bir yanar.
Düzen zaten hiç düzgün olmadı ki be kardeşim,
Biz asıl insanlığı kaybettik,
İşte en çok da canımızı bu yakar…

Recep Hayal
Hayaloğlu