Bir tren yanaşır komutsuz ve soğuk,
Düdüğü yırtar gecenin tam ortasını.
Bir sen kalırsın peronda yetim,
Bir de ben toplarım bıraktığın son bakışını.
Ne çok şey söylenir de gitme anında,
Tek bir kelime bile çıkmaz dudaktan dışarı.

​Ah kaçıncı uğurlayışımdır bu seni?
Kaçıncı kez bir gar Bankında yarım kalışımdır?
Raylar uzar gider karanlığın bağrına,
Bana yine sensizliğin dumanı kalır…

​Ne zaman bir tren kalksa bu şehirden,
Bir parça ben eksilir şu yüreğim den.
İnsan yolcu olursa da anlarım.
Yürek nasıl koşup gider bir başkasının peşinde?

​Düzen böyle sürer.
Bizi bu peronlarda çaresiz bırakan yollar da!
El sallar hayalin pencerelerden,
Ben rayların soğukluğuna sarılırım garın tenhasında.

​Gittin işte…
Dumanı çekildi trenin, raylar sustu,
Bir ben kaldım, bir de cebimdeki kırık sigara.
Hangi gara inersen in aklımdasın.
Hayaloğlu nun aklı hep o son bakış
Ve kalkış anında kaldı.

Recep Hayal
Hayaloğlu