Ellerinle düştüm içimdeki cehennemine.
El verin ya da vermeyin
Susmak sözcüklerin sessizliğinde
karanlığıma yenik düşmek ama severek.
Yine de erdemdir ve acı çekmek.

Yüzün dembedem
sonra çizgileri avuç içlerimin,betbãh.
Ben bir çift kara göze meftun.
Meftun da güzel bir kelime yerine göre.

Aklımdan geçmeyince adın,
gölgesi düşmeyince içime,
recm ediyorum ruhumu,
Elimde ruhun.
bir gül yaralıyor boynumu.

Bana bir el,
bana kendim,
bana şimdi bir tufan.
Yoksa çölde mi büyüdüm ben?
Neden bir ihanet sancısı böğrümde?
Beni şimdi mürtet yüreğim,
kuru ekmeğim, suyum, gözyaşım.
İşte ellerimde zifiri.
Üflesem geçer mi yaralarım?

Evveldi ve zaman ,yine
bir kürek ve toprak
Nasıl yaşar ki insan sezdikçe ölümü?
Sonra bir kuş göğümde,
akşam sefalarında hatıralar,
pişmanlıkları anımsarlar.

Evvel ve zaman, bana bir el.
İçinde yaşadığım an,
yaşamak ve savaş,
susmak ve zafer
ramak kalsın aşk.

Yine de aşk kötü bir şeydir.
Kemiklerini kırabilir ruhunun.
Her şeyi yapabilir,yanı sıra
Seni kahraman, beni aşk, bizi ayyuka.
Daha kaç kez yenilmek sana?

Tüm bildiklerim can hıraş.
Ayak parmaklarım
damlayan petrol
Yanık izleri
yaralı bir kedi
Bildikçe cümleler devrikleşiyor.
Yazdıkça kısaca,
okuyana ne fayda.
Anlattıkça yorgun,
sustukça kuyu,
ağladıkça bulut
yüreğim ,yalın, yalnızlığım.
Hoşça kal sevgili.