Karanlık bir bodrum katında birikti asfalyalar.
Kendi kusuruyla beslenen o dipsiz boşluk,
Beton blokların arasından sızan rutubet gibi
Yayılıyor şimdi avuçlarıma.

Şimdi üzerine beton dökülen o eski arsa,
Çocukken dizimizi kanatan o keskin taşların
Üst üste yığılmış sessizliği...

Biz tırnaklarımızla kazıdığımız o kuyularda
Yalnızca kendi uğultumuzu biriktirdik.
Herkes kendine ait bir gökyüzü uydurdu,
Kimse sormadı yolunu kaybeden o göçmen kuşlara;

Şimdi herkes ceketinin düğmelerini ilikliyor alelacele,
İçindeki boşluk görünmesin diye.
Bir mülkiyet sancısıdır zonkluyor şakaklarında;
Miras kalan o paslı makas,
Hükmünü giydiren o eski esnaf ağzı,
Hepsi aynı tezgahın çürük malı.

Vicdanı bir kantar gibi ortaya koyanlar,
Kendi ağırlığından korkup kaçtılar ilk önce.
Tezgaha bıraktığın o sahte paralarla
Gecenin en koyu yerinden kendine pay isteyebilirsin.

Ama unutma;
Temele sızan o soğuk sızı,
Dualarını kabul etmeyecek kadar yorgun artık.
Herkes kendi hissesine düşen o dilsizliği bölüşüyor.