Kelimeler çekildi sokağın ortasından,
Şehir sustu, nihayet dağıldı boş kalabalık.
Şimdi bir biz kaldık bak karanlığın koynunda;
Bir yarım kalan kalpler bir de uykusuz yalnızlık.

Bırak dünya dönsün o gürültülü eksende,
Biz yıldızın o kırık uçlarından tutalım.
Süslü lafın açmazı o kilitli kapıyı,
Sessiz bir mısra ile bir nefeste açalım.

İnsanlar maskelerle uykuya daldı çoktan,
Vitrinler kapandı bak söndü sahte ışıklar.
Gündüzün o yalanı uğramaz bu saate,
Burada sadece has kalbiyle coşanlar var.

Ne puan avcısı var ne o kibirli gölge,
Sadece kalbin o en duru ve eski sızısı.
Zamanın unuttuğu ne varsa dönsün dile,
İşte şimdi başlıyor şairin gece vardiyası.

Kâğıttan dünyalar temiz mürekkep özünde has,
Hiçbir hırs kirletemez bu sayfanın akını.
Biz alkış tufanından çoktan sıyrıldık artık,
Şimdi ömrün en sakin en dürüst yazındayız.

Yarına ne kalır ki diye sorma bu demde,
Baki olan gökte ay bir de göğüsteki nefes.
Biz yine çırılçıplak yalınayak yürüyelim,
Varsın kendi o dar kör duvarında boğulsun herkes...

Yürekten kopup gelen o tek bir dürüst cümle,
Son sözü bu gecenin o siyahı söylesin;
Bize ne unvan gerek ne de sahte bir alkış,
Bu ömürlük kavgaya en güzel başkaldırış.

Tamer / Kastamonu
12 Ağustos 2026