beton blokların arasından sızan o sapsarı voltaj
odanın köşesinde unutulmuş bayat bir gökyüzü
bütün saatler tersine doğru eriyor bu akşam
avuçlarımızda kuruyan paslı çivi izleri

baktığın o sisli aynalar yabancı birer boşluk
zamanı tersten okuyan çarpık bir geometrinin provası
cebinden düşen o eski plastik bilyeler
her ihtimalde parçalanmış bir evrenin uyarısı

bulutlara bakıyorsun ama ne fayda
nehirler çoktan demir boruların içine hapsedildi
bize kalan bu naylon kokulu sabahların ortasında
hiç konuşulmamış sözlerin ağır yükü var

ve biz, fişi çekilmiş o yalnız robotlar
asla
bulamadık hangi prizden beslendiğimizi

bırak kalsın masada bu darmadağınık kâğıtlar
nasılsa metal dişliler kemiriyor günün anılarını
şehrin bütün neon lambaları patlasın tek tek
kapat gözlerini ve bu absürt gürültüyü öylece içine çek...


Yazar: Tamer KARAKAŞ
Yer: KASTAMONU
Tarih: 08.08.2026