Aynı göğün altında, aynı nefes içimde,
Sokaklar kör kuyu, adımlarım intihar.
Sen orada bir tecrit, ben burada bir gölge,
Ziyan olduk ansızın bu devasa şehirde.

Yan yana dururken fersah fersah uzağız,
Aynı ayaz kanatır içimizdeki sızıyı.
Biz bu koca çölde iki kurak vahayız,
Paylaşırız uzaktan aynı kara yazıyı.

Bir nefeslik mesafede sanki bin yıl uzakta,
Ararız birbirimizi bilmediğimiz yerlerde.
Halbuki aynı rüzgâr esiyor ikimize de,
Kaybolmuşuz el ele yürüyecekken bu kentte.

Teneffüs ettiğimiz hava bile ortakken,
Hangi gizli uçurum çekildi aramıza?
Aynı kaldırımlarda izlerimiz dururken,
Kendi ellerimizle tuz bastık yaramıza.

Kavuşmak imkânsız, kapkara bir perde,
Sönüyor gözlerin değdiği o yerde.
Yollar bitti artık, ömre hüzün serpip,
Zaman infaz eder bizi bizden koparıp.

Aynı göğün altında, aynı nefes içimde,
Sen orada bir sürgün, ben burada biçare.
Tükettik ömrümüzü bu koca cehennemde,
Birbirini arayan iki yarım hikâye.


Tamer KARAKAŞ
KASTAMONU
07.08.2026