2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
38
Okunma
Her sabah,
güneş
dağın ardından doğmadan önce,
yüzyıllar önce
bu yoldan geçmiş
bir gölgeyi
omuzlarına alıyor.
Yol,
ayak izlerini
hatırlamıyor;
ama taşlar
hâlâ
geçip gidenlerin
ayak sıcaklığını
içlerinde saklıyor.
O,
her akşam
biraz daha yaşlanıyor;
sonu gelmeyen
gidişlerden.
Gece çöktüğünde,
elini
göğsüne koyuyor;
ondan önce
yorulmuş,
ondan önce
ağlamış,
ondan önce
yarına umut bağlamış
insanların
uzak seslerini
duyuyor.
Ve o,
bu kadim yolun
uzantısında
yavaş yavaş yaşlanıyor.
Daha sabah olmadı;
ama
bir yüzyılın
yorgunluğu
Işığı
gözlerinde
uyanık.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz