Baharın İlk Nefesi

Kar,
gecenin son sessizliğinde
ağır ağır
eriyordu.

Dağlar,
omuzlarındaki beyazlığı
yavaşça nehirlere
bırakıyordu.

Terlan,
aylarca sakladığı sesiyle
yeniden
konuşmaya başladı.

Buzun altında kalan
küçük bir nefes,
toprağın kalbinde
uyanıyordu.

Köy,
pencerelerini
güneşe açtı.

Ahşap kapılar,
uzun kışın sessizliğini
arkalarında bıraktı.

Kavak dallarında
ilk kuş sesi,
eski bir hatırayı
geri çağırdı.

Tarlada,
çiftçinin eli
toprağa değdi.

Saban,
kara kışın son izlerini
yavaşça
sildi.

Toprak,
yağmurdan ve güneşten
aldığı nefesle
çiçeklerin adını
fısıldadı.

Kış boyunca bekleyen tohumlar,
karanlığın içinden
küçük yeşil ellerini
uzattı.

Bir lale,
Sara’nın
yarım kalan ilmeği gibi,
sessizce
açtı.

Karın unuttuğu izler,
rüzgârın taşıdığı sesler,
eski gecelerin hikâyeleri...

Hepsi,
toprağın derininde
uyumaya devam etti.

Bahar,
sadece çiçeklerle değil,
unutulmayan hikâyelerle
geldi.

Kış,
son öyküsünü
toprağa bıraktı.

Toprak,
sessizce
yeni bir nefes aldı.