Bir sabah uyanırsın, dünya yine aynı dünya,
Kimi sessiz bir yük taşır, kimi güler doya doya.
Bil ki gördüğün her insan bir savaştan geçiyor,
Bir güzel söz bazen bir ömrü karanlıktan çıkarıyor.
Kimseyi dışından yargılama, kalbine dokun biraz;
İnsan insana umut olsun, bundan daha büyük miras az.

Yolun uzun olabilir; yorulursun, düşersin,
Bazen bütün kapılar kapanmış gibi hissedersin.
Ama hiçbir gece sonsuz, hiçbir kış kalıcı değil;
Bugün seni yoran hayat, yarın aynı hayat değil.
Bir adım daha at yeter, vazgeçme kendinden sakın;
Umut bazen çok uzakta değil, bir nefes kadar yakın.

Birinin elinden tutmak zenginliğinden eksiltmez,
Paylaşılan bir lokmanın bereketi hiç tükenmez.
Güçlü olmak yalnız kendi yaralarını sarmak değil,
Yerde kalmış bir insanı kaldırmaktır; bunu bil.
Bir omuz ol, bir ses ol, çaresize bir kapı aç;
İyilik dönüp dolaşır, gün gelir sana ulaşır.

Kırıldığında kin tutma; öfke ağır bir yüktür,
Affetmek unutmak değil, özgürleşip yürümektir.
Geçmiş sana ders bıraksın, geleceğini almasın,
Bir yanlışın gölgesinde güzel günlerin solmasın.
Dün ne olduysa oldu, bugün yeniden başlayabilirsin;
Küçük bir kararla bile bütün yönünü değiştirebilirsin.

Dünyada büyük iz bırakmak için büyük olmak gerekmez,
Bir çocuğu güldüren insan belki tarihe geçmez.
Ama iyilik sessiz büyür, kalpten kalbe yol bulur;
Bir selam yalnızlığı azaltır, bir teşekkür umut olur.
Hayatı değiştirmek her zaman dünyayı değiştirmek değildir;
Bir insanın yükünü hafifletmek de büyük bir zaferdir.

Günün sonunda ne makam ne servet kalır elimizde,
Bıraktığımız duygular yaşar başka insanların içinde.
Öyleyse güzel yaşayalım, birbirimizi incitmeden,
Düşene sırt çevirmeden, güçsüzü görmezden gelmeden.
Hayat kısa; ama iyilik bir ömürden daha uzun kalır,
İnsan bu dünyadan gider, insanca bıraktığı iz hep yaşar.