Sen bir gül bahçesi; kalbin bembeyaz bir papatya,
Yüreğin ayazlara meydan okuyan bir kar çiçeği,
Gözlerin gecenin koynuna serpilmiş iki yıldız;
Bakanın içinde kaybolduğu sonsuz bir gökyüzü.
Sen baharsın; dokunduğun her dal yeniden filiz verir,
Kuruyan umutlar bile adınla yeşerir.
Sen hayatsın; nefesime can, ruhuma huzur,
Çorak gönlüme düşen ilk yağmur damlasısın.
Sen var ya...
Karanlığın en derin yerinde doğan bir sabah,
Issız yolların sonunda bekleyen sıcak bir yuva,
Yorgun bir yüreğin en güzel sığınağısın.
Gülüşün, rüzgârın çiçeklere fısıldadığı bir türkü gibi,
Sesin, geceyi uyutan bir ninni kadar huzurlu.
Bir bakışın, bütün mevsimleri bahara çevirirken,
Yokluğun en sıcak günü bile kışa çeviriyor.
Ben seni bir çiçeği sever gibi değil,
Toprağın yağmuru beklediği sabırla sevdim.
Gökyüzünün yıldızlara,
Denizin kıyıya duyduğu özlem kadar derin...
Ve bil ki;
Bu ömrün bana gördürdüğü en güzel mucize sensin.
Kalbimin en sessiz duası, dilimin en içten cümlesi,
Gözlerimi kapattığımda sığındığım en güzel rüya sensin.
Çünkü sen yalnızca sevdiğim kadın değil;
Baharım, hayatım, umudum...
Yüreğimin hiç solmayacak gül bahçesi,
Ömrümün en güzel şiirisin.