Nefesimi tuttum,
Unuttuğum bir masal sızıyor saçlarından
Dünya, telaşını kapıda bırakmış bir misafir odası şimdi
Tam ortasında yüzümü gülümseten bir gelincik tarlası.
Sapları, gökyüzünü tutan ince kemikler gibi
Sessizce dinliyorum rüzgârda uçuşan saçlarını

Güneş, bu kızıl tarlada harflerimi yakıyor
Dumanı tütüyor gülüşünde
Kalbin uykusunu bölen bir ihtilal provası bu,
Yerin yedi kat altından fışkıran o köz kehribar
Sanki doğa, kendi gizli günlüğünü seriyor önüme.

Adım atmaya korktuğum canlı mayın tarlası
Anlamıyorum, neden üstüm başım kırmızılık
Eminim, basmadım mayına
Tarlada mı düştüm yoksa
Bir ara beşik gibi sallanmıştım,
Hatırlamıyorum sonrasını
Belki de bir salıncaktı, sen ittin...
Belki rüya...

Evet rüyaydı, hatırlıyorum
Bir gelincik tarlasında koşarken düştüm
Gözlerimi açtığımda kırmızı yaprakları,
Hayatın üstüne serilmiş ipekten bir uykuydu
Gördüm o gelinciğin kalbindeki saklı geceyi,
Kendi kalbimin siyah lekesiyle yüzleştim sanki.

Sonra dedim ki kendi kendime, oh be!
Kafamın içindeki inşaat işçileri paydos etti nihayet,
Kalbimin gri otobanında trafik tamamen açıldı.
Sonra birden taptaze ekmeğin o sıcacık kokusu
Bir yumruk gibi indi burnuma
Eli de amma ağırmış dedim, kızmadım
Olur arada böyle yanlış anlaşılmalar
Ama burnum sızlıyor hâlâ —

Derken tangır tungur devrildi çöp kutuları
Yine hazırlıksız yakalandım
Hep korkutuyorlar insanı
Anladım ki o an
Yine sabahı etmişiz seninle
Çöp arabasıydı benim günaydınım
Ve iyi uykularım

Son zamanlarda hep böyle oluyor nedense
Bir durakta bindiğim minibüs
Bilmediğim bir durakta indiriyor beni
Buraya nasıl geldiğimi hatırlamıyorum
Sadece bir gelincik tarlasındaydım
Koşuyordum
Ve düştüm sonra
Sonraaa
Hatırlamıyorum sonrasını.