Gideceğim bu elden...
Verin sevdiğimi, alıp gideceğim.
Öyle sessiz sedasız, boynu bükük çekip gitmek yakışmaz bize.
Dağları yol eyleyip, yolları birbirine düğümleyip gideceğim.
Bile bile ateşe attım ben bu garip ömrümü; bir vefasızın iki dudağı arasında heba oldu dağ gibi gençliğim.
Şimdi sarardım kaldım bir sonbahar yaprağı gibi, ıssız kaldırım taşlarında yapayalnızım. Toplayın yerlerden kırık dökük anılarımı, ben bu şehri temelli terk edeceğim.

Kurşun gibi ağır bastı üzerime akşamın karanlığı.
Boğazımda kördüğüm oldu yılların söylenmemiş, yutkunamadığım cümleleri.
Ne arayanım kaldı halimi hatırımı, ne de bacası tüter oldu umudumun.
Yalan dolan bu koca dünya...
Ardımda bıraktığım ne varsa, inandığım kim varsa kocaman bir yalandan ibaretmiş meğer. Ben ki bu sokakların her adımına, her taşına yüreğimi kazımıştım; şimdi elime sarıldığım tek varlık, avuçlarımdaki o buz gibi hüzün. Gidiyorum işte, poyrazın önünde savrulan bir başıma...
Sakın ola ağlamayın arkamdan, yazık olur dökülecek o sahte gözyaşlarına!

Ne bir selam beklerim artık şu kahpe felekten, ne de medet umarım yalandan, dolandan.

Verin sevdiğimi bana! Yoksa haram olur bu saatten sonra nefes almak, bu daracık göğüs kafesinde bu yaralı yüreği taşımak.
Yılların ihanetini sırtladım da gidiyorum; bükük bir boyunla ama asla eğilmeyen bir gururla...
Kimseye diyet borcum yok bu hayatta, herkes kendi cehenneminde yansın.
Bu yangın önce beni yaktı kül etti, sonra da bütün âlemi yakarsa yaksın, umurumda bile değil.

Bir mezar kazın bana, gurbetin en ıssız, en kör noktasına,
Adımı yazmayın taşa, lüzum yok bilhassa ismime, sanıma.
"Bir garip kul geldi geçti" deyin bu yalan cihandan,
Hakkınızı helal edin, veda ediyorum artık bu vatana.

Yıldızlar şahidim olsun, ay dilsiz kalmasın bu gece,
Beni bu hale koyan, dilerim gün yüzü bulmasın ömrünce.
Bir tas su dökenim yok, ardımdan sönen ocağa,
Koydum başımı acımasız, taştan beter, bomboş bir yastığa.

Ne bir dost eli değdi sırtıma, ne yoldaş buldum şu handa,
Ben bu koca alemde kışa çevrilen bir yaz oldum, anla!
Tükendi dermanım artık, bitti kelamım, bitti sözüm,
Ardıma bile bakmadan, karartıp yolları, işte böyle gidiyorum.
Zaman olur da bir gün eserse buralarda adımdan bir yel,
Toprağımı ıslatsın bırakın, o vefasızdan gelen yabancı bir el.
Bir ömür harcadım uğruna, meyvesiz, kuru bir dala döndüm,
Ben bu hayatta en çok, en inandığım, en güzel düşüme söndüm.
Adım Veysel derler...
Bilirsiniz; bu baş rüzgarda bile eğilmez, bu yürek haksızlığa boyun bükmez. İçimde saklıdır benim kimseye göstermediğim, hep içime akıttığım o kanlı gözyaşım.

Gidiyorum...
Ne arkama dönüp bir kez olsun bakarım, ne de o eski günlerin adını anarım.
Ben bu zulüm sofrasından doymadan, acılara doya doya, isyan ede ede kalkıyorum.

Hakkınızı helal edin gayrı,
Gidiyorum ben...
Elveda!