Yüreğimde dinmez acı
An olur dizlerinde derman
Gönlünde inanç tükenir
En dirayetlimizin, en güçlümüzün

Ayırıyor bir kuru gözyaşı
Engin derinliklerinden mavi deryanın
Uyuyan aşk yıllanır
Boğulmanın ortasında uyuyor

Bir isim boğuluyor
Durmadan ağlıyor o kayıp limanlar
Ufuğunda sapmış yolundan
Dönmez o geçmişindeki geleceğine

Taşır her daim elinde
Bir meşale bir tas su
Meşale cenneti yakmak için
Su cehennemi söndürmek için

Öfke ve nefret dolu bir dünyada
Bir incelik, bir oyunbazlık, bir hile
Şimdi bulduğu sevdanın bir parçası
Olarak götürür gözyaşlarını yanında

Kafa tutuyor, meydan okuyor, küfrediyor
Şimdi sığınıyor lotusun yapraklarına
Sığındığı gibi yumuşak göğsüne
Kalipso’nun, Kirke’nin, Nausikaa’nın

Ama sönmüyor Troya’yı yakan ateş
Unutamıyor köpüren dalgalar anımsatıyor
Durmaksızın ağlıyor Odysseus
Bir kayanın üstünde o gözyaşları denizine

Besleniyor matemiyle dalgalar
Besleniyor gamıyla çöller
Besteliyor derdiyle sirenler
Tutamadığı tüm sözlerinin şarkısını

Şimdi ne kadar uzakta
Geriye ne kaldı Odysseusdan?
Yıktığı o şehirden o harap mabetlerden
O yosun tutmuş ezgiler?

Hasretinin onuncu yılında
On iki gemi kaybetti on iki adada
Döndüm, şimdi eser yok o eski benden
Feda ettik Troya atını