Busen uzaklardan gelip beni öper
O gece dünyada bizi kimse görmedi
Gece o kadar karanlıktı ki gözlerim doldu
Uzak bir aşk gecesi annenden olduğu gibi

İnkisar bu kalp, kalp değil!
Aciz kanatlarını çırpan zavallı bir güvercindir.
Sevdi seni lakin: tebessümlerle, flütlerle
Kalbiyle ve gözyaşlarıyla sevdi

Lerzan eden ormanın gölgeleri söyleyin bana sevgilim
Nereye gitti? Ovaya indi. Ova sevgilim nerede? Irmağa indi.
Irmak nerede o? Beni bırakıp sokağa saptı. Ey sokak nerede!
Astaneye, Astane! Dokunuyor musun onun çıplak ayaklarına?

İğne batar mı elime lafları gibi
Eli elime değdiğinde. Yüzü dudaklarına kadar kızarır
Elin sudan da meltemden de serindir dola kollarını
Belime kuşak gibi, dokun ellerinle tenime!

Terennüm etmiyorum ölmüş aşıkların kısır gölgelerini
Yeni baştan yazıyorum insanlığı
Bırak o kurumuş mecra-yı eşki
Seni tekrardan ebediyen kaybetmek ne yaman bir azap!

İpekler giyer altınlar takar kimi kadın
Öbürü beyaz yünlere bürünür
Sense elbisesiz, mücevhersiz bürünmüşsün hüznü
Saadet sanki uzak bir hatıraymışçasına.

Sesin hangisi?
Denizin uğultusu mu,
Ovanın sessizliği mi?
O bunu hiç bilmesin o bunu hiç bilmesin