Bazen çekip gitmek
Kırmaktan daha acıdır.
Kapılar kapanır,
eşikler yetim kalır,
gölgen susar,
adımların küser.

İç çekişin,
gecenin en tenha yerinde
dönüp dolaşıp kulağında çoğalır.
Ruhunu bırakıp
yanından ayrılırken,
beden yürür, ömrün durur.

Kendine elveda demek...
Bir ömrü
tek nefese sığdırmak,
aynalarda yüzünü kaybetmek,
hatıraların önünde
isimsiz kalmak.
Ne kadar acıtır dilini.

Elin kilitlenir,
damarların düğümlenir,
cümleler bozulur,
sessizlik büyür.
O anı anlatmak için hiçbir harf
dile gelmek istemez.
Alfabe dağılır,
kelimeler yüz çevirir,
anlam yarı yolda kalır.

bazı vedalar
bir insandan ayrılmak değildir;
İçinde yıllarca taşıdığın umudu,
inancı, sabri, çocukluğunu,
yarınını, kendini
toprağa gömmektir.
Ve bazı gidişler vardır;
Ardında boş bir oda bırakmaz,
bir ömür bırakır.
O ömür,
gecenin en derin saatlerinde
kalbinin kapısını çalar,
sen açamazsın.
Çünkü gitmiş olan,
çoktan senden çıkmıştır;
ama bıraktığı yokluk,
hâlâ senin adını taşır.

Ve bir gün anlarsın;
Ardından ağladığın,
yolunu gözlediğin,
sesini aradığın
o kişi değilmiş.
Eksilen düşlerin,
susan yanların,
yarım kalan cümlelerinmiş.
Meğer
bütün bu zaman boyunca
giden benmişim.

Fatih bilen © Telif hakkı saklıdır