"Kırgın gözlerimi çekip dünyanın dizine koydum" — işte bu kadar ağır ve bu kadar sade. Şiir boyunca bir insanın kendi içinde yolculuğuna tanık oluyoruz. Kekeme bulutun saçları taramasına susmak, yeni yetme bir güzün gülüşüne anlımı dayamak... İçinde unutulmuş bir kapının paslı sesini dinlemek. Biraz gökyüzü, çokça buruşturulmuş dualar, biraz toprak ve tırnak diplerinde unutulmuş ben...

"Hangi harfin içinde öldüğümü bilmiyorum." Ne kadar derin bir kayboluş. Bir yanı çoktan gömülmüş bir çocuğun avuçlarında büyürken, diğer yanı doğmamış bir sabaha adını fısıldıyor. Çocukluğun ayak izlerini silerek geçmesi... Ve o soru: "Ben hangisiydim bilmiyorum."

"Ahh kuşlar, göğsümde taşıdığım kuşlar, yolunu şaşırmış kuşlar." Her biri başka bir susuşa konuyor. Bazı anlar yüreğe değil, boğaza yerleşiyor. İçinde biraz daha eksiliyor gökyüzü. Bir güz daha geçiyor içinden, yapraklarını toplamadan kendini toprağa bırakıyor. Düşen her yaprakta biraz daha kendinden vazgeçiyor.

Sonra susuyor. Çünkü insan en çok kendine anlatamadığı yerde susarmış. Bulut kekeme, güz suskun, ben kendime bile geç kalmışım.

"Hepsi bu..." diyorsun ama aslında bu, bir ömrün özeti. Bu kadar az sözle bu kadar çok şey anlatmak... Yüreğine, kalemine sağlık. Bu şiir, içinde kaybolan herkese bir ayna, kendine geç kalan her ruha bir selam.

İlhamınız daim olsun
Saygılarımla

'Çünkü insan
en çok kendine anlatamadığı yerde
susarmış.'

Yüreğine sağlık

bulut kekemeydi
güz suskundu
ben
kendime bile geç kalmıştım
hepsi bu...

harika bir yürek sesi
değerli kaleminizden
sayfaya yansıyan
tebrikler
esenlikler dilerim