insanın kendi iç uçurumunun kenarına oturup aşağıya bakarken tuttuğu bir ruh tutanağı..

acısına sadık,
kendi enkazının altında hayatta kaldığını kimse bilmesin diye susan bir kalbin sesi.


"adı konulan her yara
kabuk bağlamaya,
kabuk bağlayan her yara da unutulmaya mahkûmdur"

iyileşmeyi reddetmek işte bu yüzden
yaşanan o büyük kırılmanın hakkını teslim etmektir bazen.


göğsünde bir cesetle yürümeyi öğrenen insan, artık dışarıdaki hiçbir sahte şifaya diz çökmez.

büyük çığlıkların sesi yoktur.
bir dağın içten içe çatladığını kim duyar?
nir denizin kendi dibine gömülen dalgalarını kim görür?
insan da böyledir. bir gün yürümeye devam ederken ölür. mefes alır, konuşur, gülümser..
fakat içinde, çoktan toprağa verilmiş bir çocuk sessizce çürümektedir.

İnsan bazen kendisine inanma biçimini kaybediyor.acı, önce insanın suretini siliyor,
donra adını. en sonunda da kendisini.
heriye yalnızca yürüyen bir gölge kalıyor.
o gölgeye herkes "iyi misin?" diye sorar.
hiç kimse "jâlâ içinde yaşıyor musun?" diye sormaz.

biz en çok yaralayan ölüm olmadı hiç.
ölüm dürüsttür.. gelir ve adını söyler.
bizi en çok yaralayan, yaşamın ölüm kılığına girerek her sabah kapımızı çalmasıydı.
ölümü, toprağın altında başlayan bir sessizlik sandılar. oysa ölüm, çoğu zaman insanın içinde uzun yıllar kiracı olarak yaşar.
önce bir cümlenin ışığını söndürür.
sonra bir bakışın rengini.
ardından aynalarda duran yüzü yavaş yavaş siler. gün gelir,
yaşayan bir bedenin içinde yürüyen bir mezarlık kurar kendine.


insanların birbirini sever gibi yaptığı,
merhametin reklam afişlerine dönüştüğü, sadakatin menfaatin gölgesinde utancından sustuğu bir çağda yaşamak...
belki de insanı mezardan önce mezara koyan tek şey buydu.


iyi dileklerimi sunuyorum.
gönlünüz incinmesin hiç Devrim şairim.

Suskunluğun ve Enkazın Dili: Şiirin en güçlü damarlarından biri, susmanın bir teslimiyet ya da affediş değil, bir hayatta kalma ve gizlenme çabası olarak tanımlanması. "Bazen insan kendi enkazının altında, hayatta kaldığını kimse bilmesin diye susar" mısraları, içteki yıkımın büyüklüğünü ve dış dünyaya karşı çekilen o sert sınırı mükemmel özetliyor.
Yaranın Sahiplenilmesi: İyileşmeyi reddetme düşüncesi metne çok özgün bir derinlik katıyor. Yaranın adını koymayarak onu iyileşmekten korumak ve acıyı "kendine açılan son pencere" olarak görmek, insanın kendi karanlığıyla kurduğu o dürüst bağın bir göstergesi.

"Bir kalbin kendini taşımaktan yoruluşunu, o derin susuşları ve insanın kendi enkazının altından göğe bakışını o kadar sarsıcı işlemişsiniz ki şairim... 'Bazen susmak, affetmek değildir' nidası uzun süre akılda kalacak türden. Yüreğinize, o yaralı ama güçlü kaleminize sağlık. Ben de 'Can İklimi' adlı sayfama kıymetli ziyaretinizi bekler, en kalbi selamlarımı

Realist bir şiir

İnsanın insana

İnsanın emeğe

İnsanın doğaya

İnsanın sevgiye inancı sorgulanır hale geldi.

Hepsi bu..


Saygı ve selam ile.

Ve o enkazdan bir çığlık kopar
Sonra bir şiir doğar göğe doğru
Ve bi daha kolay kolay yıkılmazsın hepsi bu….

Yine şiirdin şiir
Sevgiler Devrim şairim…

insanın yaşadığı derin kırgınlık, içsel yabancılaşma ve ağır ruhsal yükler karşısında pes etmek ya da iyileşmek yerine, acısını vakur bir sessizlikle kabullenip kendi içine çekilmesidir.

Ne söyledin ben duymadım
dua mıydı beddua mı

çok şeyi kimse duymasın diye
ya öteleriz ya içimizde saklarız
ağır bu yüreğine sağlık...