Bunca yıldır boşa ömür tükettim,
Hayat dediğin şey hiç imiş, oğul.
Herkesin derdini cana yük ettim,
İnsanla uğraşmak güç imiş, oğul.

Zamana yenilme, unutma dünü,
İmanla, ihlasla belirle yönü.
Son gün diye düşün başlayan günü,
Bir nefes sonrası geç imiş, oğul.

Kulsan Yaradan’a darılmak olmaz,
Dert verdiği zaman kırılmak olmaz.
Hak varken batıla sarılmak olmaz,
Müminin durağı hac imiş, oğul.

Allah’ın yolunda harca gücünü,
Sakın yerde koyma öksüz öcünü.
Namert sofrasından topla göçünü,
Meydanda savaşan koç imiş, oğul.

Kar da yürü amma izin olmasın,
Üç hokka gelmeyen sözün olmasın.
Makam da mevki de gözün olmasın,
Nefis denen şeytan aç imiş, oğul.

Derviş dergâhında yüz yıl kışlasan,
Aşkı harman edip gergef işlesen,
Dağlara taşlara fidan aşlasan,
Geri dönüp sayma kaç imiş, oğul.

Düşün geçmişini, unutma atan,
Ne mücahitler var toprakta yatan.
Uğrunda ölecek tek gerçek vatan,
Ay yıldız göklere taç imiş, oğul.

Dinsiz imansıza vermeyesin yâl,
Mevlânâ’yla yoğrul, Yunus ile kal.
Kur’an’dır insanın tutacağı dal,
İlim irfan elde güç imiş, oğul.

Çizgin İslam olsun, ayrılma ondan.
Ne baştan hayır var ne de ki sondan.
Bak, baban İsrafil usandı candan,
İnsanda güzellik iç imiş, oğul.

28/07/2026
İSRAFİL BİLİCAN