1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
34
Okunma
Sormayın bana
neden sustuğumu,
bazı acılar vardır,
anlatınca küçülür,
susunca insan kadar büyür.
Sormayın,
hangi yollarda eskittim ömrümü,
hangi kapıda kaldı umudum,
hangi gidenin ardından
“dön” diyemedim.
Ben çok sevdim dostlar,
ekmek kadar temiz,
güneş kadar açık sevdim.
Ama benim payıma
hep gecenin en karanlık yeri düştü.
Sormayın yüzümdeki çizgileri,
her biri yarım kalmış bir bahardır.
Birinde annemin sesi,
birinde yitirdiğim yıllar,
birinde hâlâ dönmesini beklediğim biri vardır.
Sormayın beni bana…
Ben kendimi çoktan
insanlara dağıttım.
Birazım yoksulun sofrasında,
birazım bir çocuğun gülüşünde,
birazım da sevdiğimin
habersiz kalbindedir.
Sormayın artık,
neden gözlerim uzaklara dalar.
İnsan bazen gitmez…
ama içindeki bütün şehirler
birer birer yıkılır.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz