sesinle bile beni dövdüğün
tek bir cümle ile kırdığın
simsiyah
bir akşamım ben

ve uykusuz onca zamandan  sonra,
kocaman bir  "ne" girdi aramıza


hiçbir şiire yağmur yağmaz oysa
güneş açmaz hiçbir ağrıya
"karşı evin duvarında" diye
beğenmediğin   çiçekler var
rengini başka gözlere saklayan

bilmiyorsun, içindeki su nerede
toplanırsa
orası kurur en fazla
yağmur en çok ormanlara akıtır
zehrini 
onca kuraklığın ardından


sol gözün  her zaman bir heyelana
kurban gitmez
sağ  gözün unutandır
asıl gerceğini
onca ihanetten sonra


insanlar çok aç
çok vahşi
çok entel çelişkiler içinde

sürekli kapıda havlayan köpekler mesela
tel tel dökülüyor zamanın
eteğinden dışarıya
en az bizim kadar


sormak istemiştim sana ilk defa
aramıza kocaman bir "ne"
girdiği zaman

gök nerde küçülür, yol nerede biter
nehir nerde çoğalır
nerde eksilir su

ellerin mi daha uzun
gözlerin mi daha fazla

misal,her sevişme sonrasında hangi yalan aşk
aynı şiddetle
susabilir ve dokunabilir kendi
gerçeğine bu kadar

ve kim bu kadar imkansız sever
kendi katilini anlatsana bana

sevgilim bu çıban, bu imkansız şiir
neden bu kadar derinde
ve neden  bu
tertemiz su şimdi bu kadar bulanık
akıyor  ellerimizden


sevgilim, her gün senden sonra
çoğalan bu  eklemsiz "ne "
senin bu sevgisizliğine
en ağır sessizliktir inan

bu şiirin
suçlusu sensin..


Fruze Özge