bir şiir gibi ezberimdesin hala
bu sıcaklığı lacivert bir çizgiye böl
ve çıkar aklından
beni sevmen hiçbir işe yaramayacak

elinde kör bir bıcak
bir orospunun kalbine vurup duracak
henüz tenhalaşmadı sokaklar bak
tek bir hamleyle
didik didik ettin göğsümdeki
kırmızı uçları

ellerin gibi
gözlerin de çok arsız

hatırlamak istemiyorum aslında
o ölümlü günü
yağmurun dudaklarıma yapışıp
hırçınlaşan halini unutmak
için yazıyorum bu şiiri

ve kaç ünite kan aktı kasıklarımdan
bilmeni istemiyorum hala

ve kaç kışı bir battaniyenin içinde
inleyerek geçirdim
sorsan da anlatamam

memelerimi bir kaktüs çiçeği gibi
öne diken bu çağ
arka kalçalarımdan aşağıya sızan mahremimden
elbet kurşuna dizecekti beni

kim inletti bu lacivert çizgiyi üzerimize
kim açtı sardunyanın rengini
geceyi söndüren bu kül mesela
bu utancın sahibi değil miydi

divanda iki çıplak beden
neden şimdi
bu kadar zor birbirine

anla işte yasak sevişmeler hep bir
bedenin azili katili olurken
bundan sonrası
baştan aşağıya
köhne bir evin utancıdır ikimize

ve bu kırmızı daima orospusu
olurken gecenin
sense kendini
kırmızının dışına çeken
adi bir serserinin tekisin

anla, bütün bu şiirler
seni unutmam için var aslında.


Fruze Özge