şiirin tam ortasında duruyorum
ellerim biraz kirli
ıslak bir taşa oturdum sana bakıyorum
yüzümden aşağıya sular akıyor

iki kasık arasında  kaybettiğim bir imgeyi arıyorum sanki
zaman ustaca üstümden geçmiş
eş zamanlı bir afiş 

durmadan bizi izliyor tanrı ve yazıyor kabarık
günahlarımızı sonrası için

daha gür tarıyorum  saçlarımı şimdi
sonra gölgesi düşüyor  akşama gözlerinin
sana rüzgarı anlatmam imkansız
bir daha karşında çıplak kalamam
duramam öyle
düşerim  tek ayak üstüne
su yanar
nehir daha bir içine çeker beni

biliyorsun, şiirin elleri yok dokunamaz sana
alıp seni karşısına vuramaz en sert
imgeleri yüzüne  tekrar

kaşında bir çıban sevgilim
yarısı senin eksikliğinden
yarısı benim pişmanlığımdan

bahsetmedim  daha önce ama,
çok eski bir köprüden geçtim dün gece
şiirin en üst raflarına tırmandım
sana bendeki kör kurşunu anlatmaya sözüm kalmadı

kan tutuyor beni bilmiyorsun
o yüzden
nerde bir nar görsem
bin parçaya bölünür içim
ve inadına
üşürüm böyle

yüzünde bir çıban sevgilim
büyüdükçe
eşeleyip duruyor kalbimi.



Fruze Özge