Bir gün olur da sessizlik çökerse odana,
Kimseyi aramak istemezsin de,
Yine de eksik bir şeyler dolaşır içinde.
İşte o eksikliğin adı bendim.
Sen kıymet bilmedin, ben vazgeçemedim.
Sen giderken ardına bakmadın,
Ben arkandan yıllar kadar uzun sustum.
Şimdi ne kaldı biliyor musun?
Yarım bir ömür…
Kırık bir yürek…
Ve her gece yeniden kanayan hatıralar.
Canın ilk yandığında…
Beni hatırla.

Sana verdiğim değeri geri alabilseydim,
Bir avuç umut bile bırakmazdım avuçlarında.
Bir tek tebessümümü,
Bir tek duamı,
Bir tek gözyaşımı bile hak etmedin.
Ben sevgiyi israf etmişim meğer.
Sen sevgiyi ihanet sanmışsın.
Oysa sevgi emanetti korunurdu,
Sen ise hoyratça tüketmeyi seçtin.

Bir zamanlar adını dualarımın arasına saklardım.
Kimse duymasın diye içimden severdim seni.
Şimdi adını anmaya bile yoruluyor dilim.
Çünkü bazı kırgınlıklar konuşarak geçmez.
İnsan en çok da sustuğu yerde dağılır.
Ben dağıldım…
Sen farkında bile olmadın.

Ne çok bekledim seni.
Bir mesajına ömür biçtiğim geceler oldu.
Bir “nasılsın” deyişine dünyaları sığdırdım.
Sen ise yokluğunu bile bana çok gördün.
Biliyor musun?
İnsan özlediğine değil,
Umut bağladığına mahkûm olur.
Ben sana değil, verdiğim değere yenildim.

Şimdi kim bilir kimin gözlerine bakıyorsun.
Kime yarım kalan cümlelerini tamamlıyorsun.
Belki beni hiç anmıyorsun.
Belki ismim bile yabancı geliyor sana.
Ama kader gariptir…
Bazı isimler unutulmaz.
Çünkü onlar kalpte değil,
Vicdanda yaşamaya devam eder.

Ben senden bir ömür istemedim.
Biraz vefa yeterdi.
Biraz sadakat…
Biraz dürüstlük…
Meğer en zor bulunan bunlarmış.
Sen bahanelerin ardına saklandın.
Ben gerçeklerin altında ezildim.
İkimiz de kaybettik.
Ama en çok ben sustum.

Benden sonra mutlu olursan ol.
Gülersen gül.
Hayat sana bütün kapılarını açsın.
Ben buna bile razıyım.
Yeter ki bir gece ansızın,
Vicdanın kapını çalsın.
İşte o gece,
Benim çektiğim acının yalnızca bir damlasını hisset.
Gerisini Rabbime bırakıyorum.

Seni affettim diyemem.
Affetmek, unutmak değildir;
ben sadece zehrini içimden çıkardım.
Yükünü omuzlarımdan indirdim,
taşımaktan yoruldum.
Artık ne hesabım kaldı seninle,
ne de beklentim.
Ama kırılan güvenin sesi,
insan sustuktan sonra bile
yıllarca yankılanır kemiklerinde.

Bazen bir şarkı çalar.
Bazen eski bir sokaktan geçersin.
Bazen bir koku alırsın rüzgârdan.
Sebebini anlayamazsın.
İçin daralır.
Kalbin sıkışır.
İşte o an bil ki;
Hatıralar seni benden daha iyi hatırlıyordur.

Ben seni kaybetmedim.
Ben sadece beni sevmeyen birini uğurladım.
Asıl kaybeden sensin.
Çünkü seni kendinden çok seven bir yüreği kırdın.
Bunun telafisi yok.
Bazı kapılar kapanınca açılmaz.
Bazı insanlar gidince dönmez.
Bazı dualar ise bir daha aynı isimle edilmez.

Şimdi dön desen dönemem.
Çünkü aynı kalp değil bu.
Aynı umut değil.
Aynı insan hiç değil.
Sen giderken yalnız beni değil,
Sana olan inancımı da götürdün.
Arkana dönüp baktığında göreceğin tek şey,
Sana sessizce veda etmiş bir ömür olacak.


Gün gelir de geceler uzar gözünde,
Kalabalıklar bile çare olmaz yalnızlığına.
Bir eksiklik dolaşır içinde,
Adını koyamazsın.
Ne kadar unutmaya çalışsan da,
Vicdanın geçmişin kapısını yeniden açar.
İşte o vakit anlarsın;
Kaybettiğin değeri,
Sana yüreğini hesapsız veren son kalbi de kaybetmiş olacaksın.
Ben çoktan susmuş olurum.
Ben çoktan kendi acımla barışmış olurum.
Ama sen, her canın yandığında,
her aynaya baktığında,
her pişmanlık omzuna çöktüğünde
içinde tek bir kelime kalacak:

Keşke…

Ve o “keşke”nin gölgesinde,
bir ömür boyunca…
Beni hatırla.
Cemre Yaman