Bir Mıh Gibi"Sadece"
cennetim" sandığım aslında bir cehennem olduğunu bile bile,
Her ötelenmede gösterdiğim
o gurursuz, o "yüzsüzlük"...
İnsan aşktayken kendine en çok bunu yapar
Kendini idam etsende, ateşe versende küllerinden yeniden doğacağını bildiğim saplantı.
"Bir mıh gibi" saplanan yüreğime
Ne söküp atabiliyorum ne de yok sayabiliyorum
Boğaz’da düğümlenen o yutkunamadığınız hece gibi
Sadece

İşte bu diyorsun ya, işte bu aradığım
Cennetim  Cehennemim
bu yaşamdaki tek hayalim ruh ikizim sandığım
Bu diyorsun
Yüzsüzlük de yapıyorsun her ötelenmende
Sadece

Ne kadar da basitçe kaptırdım kendimi
Bir görüşte boğuldum mavili gözlerinde.
Aklı başka fikri başka zikri başka
Burnu bir karış havada kaptırmış kendini lüks sandığı bir hayata
Dalar gider gözlerim uzaklara
Meçhul de bir hayâle
Sadece

İçerimde idam etsem ateşte yaksamda
Her defasında küllenden alevlenecek gibi
Boğazımda yutkunmadım unutamadığım
Bir mıh gibi saplantı oldun yüreğimde
Sadece

İçimdeki sökülemeyen mıh gibi
Sadece... bir kelime değil
Ardında koca bir ömrün dilsizliği ruhumun en derin kimsesizliği.

Ben her yangından bir küre sığındım,
Sen başka iklimlerin rüzgarında estin.
Ben her ötelenmede kendimden utandım,
Sen ise bendeki son umudu kestin.
Şimdi hangi ateşte yansın bu yürek?
Küllerim bile sana doğru savrulurken.
Bir mıh gibi saplandın, sökülmek ne demek?
Ben eyvallah dedim, içim kavrulurken.
Sadece...

Bir ömürlük bir sürgün bu,
Göz göre göre o ateşe yürümek bile bile.
Ruh ikizi sandığım o koca hayalin
Bıraktığı bu sızı sığmaz hiçbir dile.
Sen başka heveslerin peşinde harcanırken,
Ben senin adını içimde mukaddes bildim.
Gururu ayaklar altına alıp her ötelenirken,
Aslında ben seni değil, kendimi sildim.
Yüzsüzlükse yüzsüzlük, aşktandır dersen eğer;
Şimdi bu saplantıyla her gece yüzleşiyorum.
Bir mıh gibi çakılı kaldığın bu yürekte,
Ben her gün parça parça eksiliyorum.
Bu derin hesaplaşmaya,



O kırık kanatların sesine, o içten içe yanan ama artık yorulan sessizliğe doğru geçelim o zaman. Sitem yerini derin bir kabullenişe bır

Sadece... bitti diyebilmekti bütün mesele,
Ama kanadım kırık, yüreğim yanık kaldı.
Sırtımı dönüp gitmek isterken o meçhule,
Aklım o mavi gözlerin girdabında takılı kaldı.
Bir ses, bir nefes beklemekten yoruldu bu can,
Küllerim bile yoruldu yeniden alevlenmekten.
Sen lüks rüyalarında uykudayken her an,
Ben vazgeçtim o mahşer yerini beklemekten.
Şimdi sessizce çekiliyorum bu koca kavgadan,
Mıhı yerinde bıraktım, acısıyla yaşamayı öğrendim.
Geçtim o cennet sandığım cehennem sevdadan,
Ben bu hayatta en çok sana yenildim.


Sadece... bitti işte, bitti diyemedim de,
Dilim sustu, içimdeki o koca dünya yıkıldı.
Bir zamanlar cenneti buldum dediğim yerde,
Şimdi ayaklarıma upuzun bir zincir vuruldu.

Ne bir sitem kaldı geriye, ne de tek bir kelime,
Gözlerindeki o mavi deniz çoktan kurudu bende.
Dokunmuyorum artık yüreğimdeki o eski sızıya,
Biliyorum, o mıh ne kadar derindeyse, ömrüm de o kadar sende.
Yoruldum her gece küllerimi baştan yakmaktan,
Yoruldum uzaklara bakıp seni aramaktan.
Al gitsin aklını, fikrini, o burnu havada halini;
Ben vazgeçtim artık bu dilsiz yarayı sarmaktan.
Söz bitti, yangın çekildi, geriye sadece kalemin mürekkebi ve o derin sessizlik kaldı. Geriye.

. Osmaniye 13.07.2026