Aşkı konuşanların, onun hakkında risaleler yazanların, uzaktan bakıp "ben bilirim" diyenlerin dünyasında; o, lafı uzatmadan kendini hakikatin ortasına atan o tek ve ulu olanın gerçeğidir şiir.

Dünyadaki insanların çoğu birinci pervanedir
Işığın etrafında dönerler, ateşi görürler, onun sıcaklığını hissederler ve uzaktan "Ben aşkı biliyorum, ben yandım" diye türküler yakarlar. Onların bildiği Aşk, sadece bir kavramdır.yani zihnin bir oyunu, dilin bir süsüdür.
Ateşe hiçbir maliyeti olmayan
bedeli ödenmemiş bir bilgidir bu.

Sonra ikinci pervanegelir... Biraz cesaret eder, parmağının ucunu sürer ateşe. Canı yanar, geriye çekilir. Yarasını gösterip "Aşk ateşi işte böyle yakar, ben onun acısını bilirim"der.
O, acının edebiyatını yapan, yarasını bir nişane gibi göğsünde taşıyan ama asla tamamıyla yok olmaya yanaşmayan akıl ehlidir.
Yaralanmıştır ama hâlâ kendis olarak oradadır. Benliği duruyordur.


O üçüncü pervane ne uzaktan edebiyat yapar, ne de canı yanınca geriye kaçar. O bilir ki; ateşin ne olduğunu anlamak için ona dokunmak yetmez, ateşin kendisi olmak gerekir. Hiç tereddüt etmez, bir an bile düşünmez. Üçe beşe bakmadan, "Aklım kaçmış" diyecek insanları arkasında bırakarak kendini o alevin tam kalbine bırakır.

Ve o an ne olur biliyor musunuz?
Pervane erir, ateş kalır. Pervane yok olur, hakikat kalır.

Artık onun söyleyecek bir sözü, anlatacak bir hikâyesi kalmamıştır.
Çünkü geriye "ben" diyen biri kalmamıştır ki konuşabilsin!
O yüzden derler ya: "Bilenler söylemez, söyleyenler bilmez."
Gerçek aşkın ne olduğunu sadece o üçüncü pervane bildi; ama o da o ateşin içinde eriyip Hak'la Hak olduğu için sustu.


Dergâhın eşiğine yüz sürmek, o üçüncü pervanenin kanatlarını ateşe teslim ettiği an gibidir. Yunus gibi alev kor olmak; "ben varım" iddiasından geçip, o yakıcı güllere kendini adamaktır. O yamaç yollarda yürürken kimseden bir onay beklemez insan
çünkü o artık ateşin sırrına ermiştir.

Bu dünyada herkes aşkı konuşur,
kimi parmağını yakar söyler... Ama sadece kendini ateşe atan o üçüncü pervane, o nurlu pirin elinde kendi varlığından soyunup aşka dönüşür.


Ateş, söze gelmez. Ateş, anlatılmaz;
sadece yaşanır ve yok olunur.

Sôzün özü;

İnsan, ham bir çamur olarak düşer bu yeryüzü gurbetine.
Üzerinde dünyanın tozu, aklın korkaklığı ve "ben" demenin o ağır yükü vardır. Çamuru sertleştirip kap yapan, pası söküp aynayı parlatan neyse;
ruhu dünyalık kirlerinden arındırıp aslına döndüren de o ilahi aşkın ateşidir.


Mecazi aşk yakar, kavurur ve geriye kapkara bir kül bırakır. Çünkü onda nesne fani, heves geçicidir. Oysa ilahi aşkın ateşi, Hz. İbrahim’in girdiği o kutlu nardır. O ateş, yakmak ve yok etmek için değil, varlığın üstündeki sahte örtüleri soyup atmak için tutuşur.

İnsan o ateşe ilk yaklaştığında canı yanacak sanır. Aklı feryat eder, korkusu geriye çağırır. Oysa o aleve teslim olunduğu an görülür ki; tutuşan şey insanın ruhu değil, insanı köleleştiren arzuları, hırsları ve kibridir.
Ateş, kibri yaktıkça içindeki o gizli cevher, o nurlu öz ortaya çıkar.

İşte bu yüzden su toprağı diriltir,
ama ateş ruhu pişirir.

Ateş, uzak durana tehlikedir; ama kendini ona adayana bir vuslat kapısıdır.

İlahi aşk ateşine düşen kimse; artık ne yanmaktan korkar, ne de sönmekten... O bilir ki o alev, Rabbine giden yoldaki en kestirme köprü, ruhun bu dünyadaki tek ve en mutlak ilacıdır.

Eyvallah sevgili üstadım
Gününüz kutlu olsun.


Gönülden tebriklerimle
Selam olsun.