insanın kaderle,
zamanla ve felekle olan kavgasını bundan daha içten,
bundan daha katıksız anlatmak güçtür sanırım.

adeta kırık bir can kuşunun kanat çırpışını duyuruyor bize Yunus hocam.
kelamıyla, sızıyla içimize öyle bir işledi ki, ruhumuzu öyle bir sarıyor ki ne söylesek ne yazsak yanından bile geçemeyiz.


dünya dediğiniz bir konup göçmektir,
her nefes ömre bir mühür biçiyor gönül kırmak değil gönül seçmektir asıl mesele; insan insana bir emanet imiş.

nice yük taşınır omuzlar görünmez, nice dert vardır da sözü söylenmez,
kalbin yarasını herkes bilemez, sessizce ağlayan gözde yaş imiş Yunus hocam.


bir gün el çekilecek servetten maldan, bir gün iz kalmayacak yürüdüğümüz yollardan. ne götürür insan ardınca candan?
bir güzel amelmiş, bir hoş seda imiş Yunus hocam.

kimi altın ile gönlünü avlar, kimi bir lokmayla dünyayı anlar
nice zengin gördüm yoksul gezerler, nice fakir gördüm gönlünce zengin gezerler.
dost diye sarılan her el dost değil
tatlı dil söyleyen her dil dost değil. dar günde yanında duran dost imiş Yunus hocam.


.....
sitemi feryada dönüştürmeden,
kaderin getirdiği çileyi bir hikmet ve irfan süzgecinden geçirerek kabullenmek,
başkalarını suçlamak yerine "benim de kusurum vardır bilirim" diyerek alçakgönüllülüğü ve ben denilen o kibri aradan çıkarma ahlakını yaşatmak bu olsa gerek.



eyvallah Yunus hocam.
güzel yüreğinize selam olsun.