Bu yol benim, bu bahçe,
Şu ceviz ağacı, akasya, nar...
Rüzgar, yağmur, kar...
Benden, güneşin sarısı,
Denizin, göğün mavisi.

Daldaki yalnız kuş,
Sokağın başı, gölün kenarı,
Hepsi ben.
Öyle kalbimden bir ses ki
Benim adım her biri.
Bana ait, benden olan, benim gibi.
Tıpkı yüreği, yüreğime değenler misali.

Ait olmadığım yerde kalamam.
Bana dogru akmayan sular,
Benim için çağlamayan ırmak
Düşümde bile yok.
Beni ben yapan her şey, dünyam.

Çöldeki azaplarımı,
Çiçekli baharlarla değiştim.
Kendimi bulduğum yer, ait olduğum.
Ne varsa bana dair, benim yörem yurdum.
Belki küçük bir dünya ama sıcak.

Boy atan sevinçler,
Büyüttüğüm umutlar,
Düşlediğim günler,
Benim.

Anladım ait olmadığı toprakta,
Ağaç bile meyve vermiyor.
Sümbüllerin kokusu farklı,
Başka diyarlarda.
Ya da her yerde bahar, aynı bahar,
Güz, aynı güz degil.

Yalancı iklimlerde açmak yerine.
Kendi iklimimi seçtim.

Anlaşılmak, anlamak insanı bir kılan.
Farklı pencereden aynı yönü görmek belki.
Böyle böyle ezberledim, geçtiğim yolları.

Sonunda..
Ait olduğumda, buldum huzuru.