Gece üstüme bir kabus gibi düşüyor.
Uyusam karanlıklar boğacak!
Uyumasam bir kaç sitemkâr yıldız doğacak!
Nihayetinde..
Dünya dediğin bir dikenli tel değil mi?
Geçsem bir türlü..Geçmesem bir.

Ve dağınık saçların kalmış zihnimde..
Rüzgardan ödünç aldığım.
Yağmurlu bir sonbahar geçiyorken içimizden..
Kokluyorum yaprakları teker teker.
İçime çekiyorum kokunu..Birer birer..

Bu mevsim başka güzel..

Gabriel!..

Ellerin..Ulu bir çınar kök salmış hücrelerime.
Gözlerin deli yangınlarda kana kana içtiğim bir kaç damla su.
Tutamam ellerini..

Ne olur gel?

Gabriel!..

Mahpusum bir mahzende sanki.
Günlerden bilmem nesi..
Bir ışık hüzmesinden sıyrılan gıcırtı sesi.
Hücremi dolduran yalnızlık..
Çıksam ulu kimsesizliğim beni bırakacak.
Çıkmasam gölgen kapı eşiğinde öylece duracak.

Gözlerim tufanlardan kopup gelmiş bir sel..

Gabriel!..

Penceremde solmuş bir kaç sardunya
Evveliyatını bilmiyorum.
Yokluğunda günleri saymıyorum
Bir kırık somyadan başka neyim var ki?
Bir de Mona Lisa gülümsüyor çatlak bir panoda
Onu da saymıyorum..
Dudaklarının değdiği bardaktan yudumluyorken hasretini,

Söküp alamaz seni benden karayel!

Gabriel!..

Bir güvercine verdim
Karaladıklarımı..
Ne oldu bilmiyorum.
Hayli zaman oldu gelmedi..
Sundurmadaki yağmurun çisiltisi
Kararmış ruhumun pasını silmedi
Ben halâ göz kapaklarımda kırık bir ayna
Gölgeni izliyorum..

Gölgen ki aslına bedel!!

Gabriel!..

Biliyor musun?
Siyah evrene hiç bu kadar yakışmamıştı
Gri bir tuvale işledim teninin her bir köşesini
Selviyi andıran boyunu
Okyanus ötesi gözlerini
Buğday başağı saçlarını..
Koyu bir gölgeyi andırıyor belki.
Ama o sensin.
Dünyama doğan güneşsin..

Şimdilerde suskunum..
Uzun bir hastalık gibi..
Ciğerimden soluyorum.
Zaman parmak uçlarımda eriyor
Ben yerimde sayıyorum..

Yönünü değişti rüzgâr
Ensemde ılık bir nefes..

Dokundu sırtıma bir el..
Sen mi geldin??

Gabriel!.