Kaleminizden dökülen bu dizeler; oldukça yoğun, sürrealist ve katmanlı bir imge dünyasına sahip. Şiiriniz, klasik divan edebiyatının mistik/ağdalı dili (gönülgâh, hâr, ruşen, muştu, libâs, bâr-ı grân) ile modern şiirin soyut, çağrışımcı ve parçalı yapısını bir araya getiriyor.

​Şiirinizin hissettirdiği atmosferi ve öne çıkan tematik kırılmaları şu şekilde okumak mümkün:
​
Mahşeri gelinlik" ve "sarkık bir bıyık korkusu" gibi ifadelerle açılan şiir, daha ilk dizelerden itibaren tekinsiz, evlilik/bağlanma ile korku/baskı arasında sıkışmış bir psikoloji sunuyor.

Düğün, doğum gibi yaşam belirtileriyle; mahşer, sela, intihar ya da yok oluş çağrışımları yapan "uçurumunda ölüme", "vaveylâsız bir ölüm" imgeleri tezat bir gerilim yaratıyor.

​Kıyafetler ruşeni bir yalnızlıktır" dizesi, dışarıya parlak (ruşen) görünen ama aslında derin bir tecridi barındıran insanlık durumunu çok güzel özetlemiş.

Gönlün "hâr" (diken/ateş) ile özlem saklaması ve her şeyin bir "sır" olarak yaşanması, şiirdeki içe dönük ve saklanma arzusu taşıyan tonu güçlendiriyor.

​Şiirin sonlarına doğru ritim daha da parçalanıyor ve deneysel bir hal alıyor. "Nû tekerlekleriyle bâr-ı grân yağmuru" (ağır yük yağmuru) veya "bukalem unlar" gibi kelime oyunları/bölünmeleri, zihnin zamansız gidişler karşısında yaşadığı sarsıntıyı ve dilin bu sarsıntıyla nasıl büküldüğünü gösteriyor.

"Er" kelimesinin bir tekrar, ünlem veya zaman vurgusu olarak dizelerin arasına serpiştirilmesi de metne ritmik ve mantra benzeri bir hava katmış.

​Zamanın sokakları akladığı, seslerin yankısından korkulan ve duaların bile çatlak olduğu bu tekinsiz evrende, insanın varoluşsal hiçliğini ve sessiz çığlığını çok güçlü imgelerle aktarmışsınız. Yüreğinize sağlık.