Uzak şehirlerin soğuk lambaları altında
Adını fısıldıyorum Sylvia…

Sanki rüzgâr seni tanıyormuş gibi,
Her esişinde yüzüme senin kokunu bırakıyor.
Bir tren geçiyor gecenin içinden,
Raylar uzun bir ayrılığın duası gibi uzuyor.
Ben her vagonun penceresinde
Sana benzeyen bir gölge arıyorum.

Biliyor musun Sylvia
Bazı geceler gökyüzü bile sana benziyor;
Mavi ve ulaşılmaz…
Dokunsam kırılacak bir rüya gibi...
Ben seni bir şehir kadar özlüyorum,
Sokaklarında kaybolduğum
Bir çocukluk gibi...

Ve sen,
Hiç gelmeyen bir sabahın
İlk ışığı gibisin içimde.
Ellerin şimdi başka bir göğün altında,
Belki başka rüzgârlar saçlarını dağıtıyor.

Kalbim,
Hâlâ senin adının geçtiği yerde duruyor.
Bil ki…
Bu ayrılık sandığın şey sadece mesafedir.

İnsanlar,
Aynı gökyüzüne bakarak da birbirlerini sevebilir.
Ve ben her gece yıldızlara bakıp
Sana doğru bir cümle bırakıyorum:

Bekle Sylvia…
Bir gün bütün yollar
Hasretin bittiği yere çıkacak...