Ezeli yazgı
​Dört nehrin aktığı bahçelerden geçtim, adını fısıldadı yapraklar,
O mukaddes kelamların ilk ayetindeki o kadim ışık gibi doğdun karanlığıma.
Ezgilere, en derin namelere konu olan o eşsiz mühürdün,
Gönlümü bir taht gibi kurdun, hükmettin şu fani canıma.
Seni sevmek, mukaddes bir yazgının göğsüme nakşolmasıydı;
Tellerden dökülen en yanık, en derin ilahi gibi,
Çöllerin susuzluğunu dindiren, kalbimi sükûnete erdiren bir dua.

​Ben ki, o kutlu sayfaların müjdelediği sevgi rüzgârıyla savruldum kapına,
"Sevgi sabırlıdır, sevgi şefkatlidir" diyen o sırra erdim gözlerinde.
Lütuf kılındın şu yaralı ömrüme, bir bağışlanma gibi indin ruhuma.
Ve göklerden inen o şifa ayetleriyle mühürlendi bu büyük sevda;
"Sükûna eresiniz diye size kendi nefsinizden eşler yarattı" sırrınca,
Biz, ezel vadisinde birbirine yazılmış iki ruh, iki kördüğüm,
Ben, seninle var olan, seninle varlığını anlayan bir âdemim.