Cennet yıkımı


​Önce gözlerini yarattı Yaradan, özenle, ilmek ilmek,
Bir baksın da dünyaya, cennet neymiş her fani bilsin diye.
Yeryüzünün tüm nehirlerini topladı o iki damla gözbebeğine,
Gülüşüne baharları, sesine en duru ney sesini sakladı.
Yürüdüğün yollar çiçeklendi, bastığın toprak hayat buldu,
Seni gören her yürek, imanın en saf haline ram oldu.
Tanrı seni öyle bir ihtimamla, öyle bir kusursuzlukla dokudu ki;
Melekler bile sustu, bu ihtişamın karşısında diz çöktü.

​Sana bakmak; bir dağ silsilesinin mağrur duruşunu seyretmek gibiydi,
Sana dokunmak; en berrak derenin serinliğinde ruhu yıkamaktı.
Saçlarının her bir teli, rüzgarda savrulan birer başak tarlası,
Yüzün; karanlık geceleri aydınlatan dolunayın en berrak aynası.
Dedim ki; bu dünya sürgün yeri değil, bu dünya bir vuslat bahçesi,
Madem ki bu kulun payına düşmüş bu güzelliğin en saf hecesi.
Seni yaşayan her zerre, ölümsüzlük şerbetinden içmiş gibiydi,
Gönlüm, senin coğrafyanda kaybolmuş, en mutlu esirdi.

​Fakat Tanrı baktı ki, yarattığı bu kulun çok kusursuz, çok derin,
Bu güzellik fazla bu dünyaya, dengesi bozulacak kaderin.
Bir faniye bu kadar cennet, bu kadar ihtişam ağır gelir dedi;
O yeşil ovaların, o serin derelerin ortasına bir kor ateş ekledi.
Seni evrenin en güzel harikası olarak bağışlarken bu cana,
İçine o amansız, o sarsıcı, o yıkan hasreti sakladı yan yana.
Gözlerinin o cennet nehirlerine batan bir fırtına verdi,
Seni öyle muazzam yarattı ve ardı sıra... aşka o can yakan ayrılığı verdi.

​Şimdi ben, o kutsal topraklarında bir mülteci gibi avareyim,
Hem o eşsiz güzelliğin sarhoşu, hem de açtığın yarayla bir çareyim.
Bir yanım seninle yeşeren o muazzam, o kusursuz memleket,
Bir yanım o memleketi yakıp yıkan, o en gaddar, en amansız felaket.
Tanrı seni bu dünyaya bir lütuf, bir cennet bahçesi diye sundu,
Ama senin o gururun, o gitmelerin, gönlümün en karanlık tarihi oldu.
Yine de ey yar; yıkılsam da, yansam da senin o sert ikliminde,
O cenneti de, o yıkımı da sevdim; senin o mukaddes ellerinde...