Beni sensizliğin girdabında yakma be sevgili,
Bir adın kalsın içimde, kül olmasın hayalin.
Her gece düşlerime sığınan o sesinle
Savrulurum rüzgârda, tutunamam bir dala…

Gitme be sevgili,gitme...

Gidersen şarkılarımız susar,
Bu şehrin yağmuru dinmez,
Gözlerim gibi ağlar…

Seni seven bu yüreği
Sensiz, sahipsiz, sevgisiz
Acıların ortasında bırakma.
Gidersen bu şehirden,
Gecelerim karanlığa sarılır.
Güneş doğmaz üzerime.
Ay karanlığa gömer yüzümü.

Gitme be sevgili....Gitme

Sensiz bu şehir matem kurar,
Günler içimde karalara bürünür.
Bir Ferhat misali dağlara vururum
Dinmeyen bir acıyla kendimi.

Gitmezsen diz çökerim karşında,
Susturmam türkülerimizi.
Yıldızları beraber izleriz..
Adını göğe kazırım.

Gitme be sevgili… gitme…

Şu canıma yangınlar düşürme,
Nefesim daralır sensiz.
Umutlarım asılır karanlığa,
Çocuk gülüşlerim solar.
Şairlerin kalemi kanatır dizeleri

Gitme be sevgili gitme

Aynalar bana yabancı, kalır.
Kuşlar susar, melodiler eksik kalır
Virane sokaklarda kaybolurum,
Kendi içimde tükenirim..

Gidersen mevsimler de gider,
Bahar yolunu unutur.
Mayıs yağmurları bile
Hüzünle vurur camıma.

Güz gülleri gibi dökülür ömrüm,
Savrulur sensizliğin rüzgârı.
Ne dala tutundum ne Baharım kaldı,
Ben içimde eksildim.

Bir yanım seni çağırır gecelerde..
Bir yanım susar kırık türküler gibi…
Ve ben,
Kendi içimde kaybolan bir yolcuyum.

Gitme be sevgili gitme.

Yönümü ararım gökyüzünde,
Bir serçe gibi düşer ruhum sessizliğe.
Vurma kanatlarımdan,
Bu şehir matemdir.
Sokaklar ıssız,
Ben kimsesiz.

Gökyüzüne karışır gözyaşım,
Bir ay ışığında seni ararım…

Al bu can senin olsun ama gitme sevgili,
Al bu can senin olsun, yeter ki kal yanımda,
Gitme be sevgili… yıkılırım yokluğunda.
Bir ömrü sana verdim, bir tek sana inandım,
Gitme… gitme sevgili, kal yüreğimde…
Gitme be sevgili ayazlarda bırakma beni..

Gitme be sevgili gitme...

Asya öztürk