Sen, Dicle ile beraber,
Göz göze bakışarak
Çılgınca akıp gelen,
Tarihleri yutup, yeniden doğuransın.
Adın gibi coşar, dolu dizgin çağlarsın.
Sen, sen Mezopotamya’sın.

Şahitsin dökülen onca kanlara,
Nice gözyaşları damlamıştır azgın suyuna,
Kimleri yuttun, kimleri sardın bağrına.
Anaların feryadını duymaz mısın?
Zifiri gecelerde
Karanlığa gömülürsün,
Uğultun sarsar, ürpertir yürekleri.

Ve zaman sonra,
Ay ışıl ışıl vurur yüzüne.
Asırlardır akarsın, durmadan, yorulmadan,
Dağlardan kopup gelen bir kader gibi
İşlersin gönüllere.

Toprağı yarar, zamanı aşar gidersin
Kıvrım kıvrım dolaşıp.
Dicle ile vuslata erersin
Her katrende bir hikaye gizlidir.
Sen ki ozanlara, ariflere, âşıklara ilham verensin.

Nice sevdalılar seyrine durup seni izledi,
Çileli anaların gözyaşları karıştı içine.
Yüreklerde hem huzur, hem de dinmez acısın,
Adına ne destanlar, ne türküler, şiirler yazıldı.

İşte sen;
Acıyı, kederi, cefayı bağrına basan,
Dudakları çatlak, elleri nasırlı,
Yanık yürekli insanların umudu,
Kaçınılmaz kaderi,
Eyy nazlı gelin, azgın düşman, kanlı zalim,
Fırat Nehri.

Seni sevmekle, kızmak arasında
Boğulur ruhlar.
Çünkü koynunda, sevdiklerinden kopardığın
nice canlar yatar.
Gelinlik giyemeyen Ezo’lara,
Ezo’suna kavuşturmadığın Cemo’lara
Hayatlar borçlusun.
Ama yine de, yine de herkesin umudusun.

Sen, tüm tarihin gizemini, sonsuzluğa taşıyan
Kadim bir bilge,
Hadis-i şeriflerde adı geçen,
Kutsal bir nehirsin.
Medeniyetin beşiği, zamanın ta kendisisin.
Sen bu topraklara bereket bahşeden,
Hayat verensin.

Nice fırtınalar gördün,
Nice sisler çöktü üstüne,
Kesti tüm bağını güneşle.
Gök gürültülerinden korkmadın,
Yılmadın şimşeklerden.
Kaç bin yıl oldu, dönmedin yolundan.

İşte sen,
Fırat Nehri;
Sen Mezopotamya’nın şah damarısın,
Kaçınılmaz kaderi, vazgeçilmez umutsun.
Aktıkça hayat veren,
Umutları yeşerten,
Yaşadıkça can alan,
Yürekleri yakansın.
Sen ki, bin yılların kaderine yazılan coğrafyasın.
İşte sen, fırat nehrisin..

Sen memleketimin değerli çağlayanısın..

Asya öztürk