Allah’ın ilmi bana bir mizan oldu,
Helali, haramı seçtim de geldim.
Nefsin saltanatı hep viran oldu,
Dünyanın bağından geçtim de geldim,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Farzı başa tac edip, sünnete uydum,
Mizan terazisin kalbime kurdum.
Hakk’ın kelamını her an buyurdum,
Bâtılın bendini yıktım da geldim,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Niyet temiz kılındı, abdestim nurdur,
Secdede bulduğum en büyük surdur.
Gönül sarayında nizam budur,
Şeriat tahtına çıktım da geldim,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Amel defterimi pak kılmak için,
Hesabın sırrına bak kılmak için,
Yaradan aşkıyla yak kılmak için,
Dünyalık hırkayı attım da geldim,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

İlim rüku etti, irfan uyandı,
Ruhum hakikatin rengine bandı.
Kul kulu unuttu, Mevla’yı andı,
Nefsimi kabire gömdüm de geldim,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Fıkhın süzgecinden geçirdim canı,
Hükmü ilahiyle bildim ezelden.
Arıttım nefsimden şöhreti, şanı,
Vazgeçtim dünyalık sahte güzelden,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Hak ile batılı ayırdı kelam,
Nefsin davasını kökünden sildim.
Ehline verildi en mukaddes selam,
Haddimi fıkhın mizanıyla bildim,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Kefenimi giydim şöhret tacına,
Dünya sarayları gözümde bitti.
Merhem buldum ruhun derin acına,
Gönül hakikatin izinden gitti,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Kul hakkı sırtımda ağır bir yüktü,
Helallik dileyip eyledim eda.
Şeriat önünde kibirim çöktü,
Rabbimin emrine canımdır feda,
Ölmeden evvel öldüm de geldim.

Kabrimi kazmışım amellerimle,
Sorgu melekleri gelmeden önce.
Hesaba çekildim kendi elimle,
Ruhum huzur buldu Hakka dönünce,
Ölmeden evvel öldüm de geldim...

Ufuk Güney