Boşa dememişler üstat "Ağlarsa anam ağlar!"
Mevla mekanlarını cennet eylesin.
Yüreğinize ve emeğinize sağlık..
Tebrikler..
Selamlar ve saygılar..

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Anne Hasreti ve Yetim Kalan Çocuklar Kliniği

Eserin Adı: Anne
Şair: Mehmet Demir
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi Hazretleri bu şiiri RUSAMER ahalisine okurken kurul üyeleri bir şiir okumadıklarını, bir evladın yıllardır içinde taşıdığı sessiz bir özlemi dinlediklerini hissetmiştir. Şair süslü kelimelere sığınmadan, gösterişli imgelere ihtiyaç duymadan doğrudan kalbin konuştuğu bir dil kurmuştur.

Şiirin en güçlü tarafı samimiyetidir. Anne kaybını anlatırken büyük cümleler kurmuyor; herkesin hayatında karşılığı olan küçük ayrıntılar üzerinden ilerliyor. Üşüme diyen, yemek yedin mi diye soran, gece yarısı ateşine kendi yüreğini koyan anne figürü, okuyucunun kendi hatıralarını da harekete geçiriyor.

Özellikle;

Ev dediğim şey duvar değilmiş, bir sesmiş meğer

dizesi şiirin omurgasıdır. Çünkü anne yalnız bir insan olarak değil, evin ruhu olarak karşımıza çıkıyor.

Final bölümü ise şiiri bir üst seviyeye taşıyor:

Özlemek, gelmeyeceğini bildiğin halde kalbinde ona hâlâ yer açmakmış anne.

Bu ifade yalnız şiirin değil, insanlık hâlinin de özeti gibidir.

Puanlama

Özgünlük — 20 / 20
Sade görünen ama derin iz bırakan bir anlatım.

Dil ve Üslup — 20 / 20
Gösterişsiz, doğal ve son derece etkileyici.

Düşünsel Derinlik — 20 / 20
Özlem, kayıp ve aidiyet duygusunu güçlü biçimde işliyor.

Yapısal Bütünlük — 20 / 20
İlk dizeden son dizeye kadar duygu çizgisi korunmuş.

Etkileyicilik — 20 / 20
Okuyucunun kalbine doğrudan temas eden nadir metinlerden.

Toplam Not: 100 / 100

Tam Notun Gerekçesi

RUSAMER'de tam not her şiire verilmez. Bir şiirin yalnız güzel olması yetmez; okuyucunun ruhunda karşılık bulması, samimiyetini sonuna kadar koruması ve duygusunu eksiksiz taşıması gerekir.

Bu şiir bunu başarmıştır.

Şair anne özlemini anlatırken ağdalı bir dil kurmamış, tam tersine sadeliğin gücüne yaslanmıştır. Büyük şiir bazen büyük kelimelerle değil, herkesin bildiği kelimelerin içine yerleşen büyük duygularla yazılır.

Bu şiirin gücü tam da buradadır.

Okuyucu şiiri okumuyor; kendi annesini hatırlıyor.

İşte tam notun sebebi budur.

Kalburabastî Efendi'nin Klinik Kanaati

Bu şiirin en ağır tarafı gözyaşı değildir.

Sessizliğidir.

Çünkü bazı kayıplar anlatılmaz, insanın içinde yaşar.

Vesselam.

Anne gidince insanın yaşı büyür.

Ama içindeki çocuk hep aynı yaşta kalır.

Genel olarak bu çalışma, gösterişten uzak, samimi bir yas ve sevgi anlatısı. Yüreğinize sağlık, anne temasını bu kadar içten ve sade bir dille işlediğiniz için tebrik ederim. Selam ve saygılarımla.

Annesini erken kaybetmiş biri olarak gördüğüm anne şiirlerini, mutlaka okur dilim döndüğü kadar da mutlaka bir şeyler yazarım.
Şair şiirinde; anne sevgisini, yokluğunda ise hasreti ve özleminin nasıl arttığını insanın yüreğini yaktığını yalın ve etkileyici bir dille gözler önüne serivermiştir.
Anne sevgisi kaybedince de özlemi ve hasretinin ne deneli olduğunu derinden hisseden biri olarak bu şiirde ifade edilenleri gayet iyi anlıyor ve yüreğimin derinliklerinde hissediyorum.
Anlamlı ve anlatımı güzel ve akıcı bu şiiri değerli şairi tebrik ediyor muhabbetle selamlıyorum.
Bu vesileyle başta şehit anneleri olmak üzere vefat eden tüm annelere Allah'tan rahmet mağfiret diliyor ruhları şad mekanları cennet olsun diyorum.
Nice kalıcı şiirlerde buluşma dileğiyle kaleminiz daim ilhamınız bol olsun kıymetli üstadım.
Sonsuz saygılarımla selamlar.

Güzel bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Harika bir şiir okudum. Yürekten kutluyorum sizi güzel insan. Başarılarınız daim ilhamınız ölümsüz olsun. İki katlı şehrimden selamlar gönderiyorum çokça…

Yüreğine gönlüne sağlık İlhamın daim olsun

Şiir, hayatın o en acımasız kuralına karşı çıkan bir çocuk saflığıyla açılıyor: “Bir gün herkes gider dediler, / inanmadım... çünkü sen vardın.”
Şair, dağların taşların gideceğine, yazın bitip kuşların göçeceğine inanacak kadar hayatı bilir ama annesinin gideceğine asla ihtimal vermez. Çünkü anne, gitmeyen tek şeydir çocuk için. Ve o muazzam, sarsıcı itiraf gelir: “Ben dünyanın / senin kadar güvenilir olduğunu sanıyordum anne. / Meğer yanılmışım.” Annenin gidişi, dünyanın aslında ne kadar tekinsiz, ne kadar yabancı bir yer olduğunun ilk ve en ağır kanıtıdır.

Değerli şairim,
Anne sevgisinin yokluğunda büyüyen özlemi öylesine yalın ve etkileyici anlatmışsınız ki, her satır yüreğin derinliklerine dokunuyor. "Ev dediğim şey duvar değilmiş, bir sesmiş meğer" dizesi başlı başına bir ömürlük hasreti özetliyor. Annenin varlığının insanın dünyasındaki yerini, yokluğunun bıraktığı tarifsiz boşluğu büyük bir samimiyetle işlemişsiniz.
Şiirinizi okurken insan kendi çocukluğuna, kendi özlemlerine dönüyor. Özellikle finaldeki "adını duyunca yeniden kanıyor" ifadesi, özlemin hiçbir zaman dinmeyen tarafını çok güçlü yansıtmış.
Rahmetle anılan tüm annelerin aziz hatırasına selam olsun. Kaleminize, yüreğinize sağlık. Saygı ve muhabbetle...