Fiko’ya Veda Ederken (Cenaze)

Attım kendimi evden geç kalmak kaygısıyla
Üstümde siyah şapkam ve kayak parkasıyla

Yürüdükçe hızlandım adımlarım sıklaştı
Bineceğim istasyon her adımda yaklaştı

Çoğunlukla denk gelmez şu iki bekleyenler
Bir senin beklediğin bir seni bekleyenler

Bu kez çok beklemeden bir tren beni aldı
Saçma bir soruyu da bir köşeye bıraktı

Zihnimde soruyla ben tamamladım yolumu
Benim trenim miydi? Ben onun yolcusu mu?

Tren kendi halinde içi yolcuyla dolu.
Son süratle almakta her gün gittiği yolu.

Günün bu saatinde neden bu kadar insan,
bir şeyden kaçar gibi, konuşan yok hep susan.

Tren ne kadar sıcak dışarısı ne soğuk,
Frenle sarsıldık kibir ses duyuldu boğuk.

Son durak burasıymış tarif edilen durak
Buluşma yeri giden ve kalanlar olarak

Bir büyük cami idi ağaçlar arasında
Kolayca buluverdim bir tarif sonrasında

Benden önce gelenler buluşmuşlardı sessiz
Rahmetli yerindeydi etrafta yüzler renksiz

Bir mefta daha vardı göçmüş bir hatun kişi
Bir halka oluşturmuş yakınları ve eşi

Küçük öbekler oldu bahçede insanlardan
Konuşmak zorlaşmıştı üzücü konulardan

Hastalık sefahati anılar son anlardan
İstemsiz başka yere taşındı meftalardan

İnsan doğasıydı bu ölüme yabancıydı
Ne kadar anlasa da ölüp gitmek acıydı.

Alpaslan 5390
020200 MAR 24