Nasır tutmuş elde yeşerir fidan,
Küçük bir tohumu "çok" eder toprak.
Günü geldiğinde gömülür insan,
Kirlenmiş ruhları "yok" eder toprak.

​Keder kokusuyla dolar gazelim,
Koynuna basınca kalmaz engelim.
"Sadık yârimdir" der Âşık Veysel’im,
Sürdün mü yüzünü "pak" eder toprak.

​Güvenme şanına, olursun sapkın,
Gururun yolları geçmişten yakın.
"Bu bana yetmez ki", demeyin sakın;
Doymayan açları "tok" eder toprak.

​Habersizce gelir, sormadan yutar,
Elden geldiğince yormadan yutar.
Tanrı’nın emriyle durmadan yutar,
Canlıyı, cansızı "kök" eder toprak.

​Zorbalığa uğrar, zorluktan yılmaz,
Tarih dokusundan bizleri silmez.
Kucaklar herkesi, menfaat bilmez;
Körelmiş dirliği "gök" eder toprak.

​Dağlardan dağlara çile çekiyor,
Merhamet gözüyle üstten bakıyor.
Gecede, gündüzde beden taşıyor,
Her türlü bakımı "hak" eder toprak.

​İlkbahar gülümser, başlar hareket,
Coşturur tarlayı, gelir bereket.
Yağmuru alınca doyar memleket,
Fakirin evini "köşk" eder toprak.

​Nice canlar gibi ezilme sen de,
Boynunu bükerek süzülme sen de.
"Karanlık" deyip de üzülme sen de;
Girince içine "şavk" eder toprak.

​Çerî’yim, âdemim, ararım anlam,
Şiirde bulmuşum yalansız kelam.
Geldiğimiz yerden getirir selam,
Koca bir yaşamı "aşk" eder toprak.

Furkan AYDOĞAN(ÇERİ)