Her ne gelse Hak’tan, baş üstüne deriz,
Kahrı da lütfu da bir bilip severiz.
Sabrın potasında derdi eritiriz,
Derde güzel bakmak ariflik işi,
Böyle teslimiyetle olgunlaşır kişi.

O’ndandır bu sızı, O’ndandır şifa,
Kuluna yüklemez çekilmez cefa.
Şer sandığın şeyde saklıdır safa,
İyi düşün, iyi bak, hayırdır sonu,
Mevla’m zayi etmez sabreden kulu.

İlahi kudretin mülküdür bu can,
Teslim olan bulur her zaman eman.
Gönülden silinir şüpheyle duman,
Dert dediğin kulun aynası imiş,
Ruhu temizleyen pak deryası imiş.

Şikayet eyleme, boyun eğ hû ile,
Gözyaşın dönecek elbet bir güle.
Rıza makamında gerek yok söze,
Bize dert veren de derman veren de O,
Bu fani alemde her an var olan O.

Gözünden dökülen her damla yaşa bak,
Karanlık gecenin ardı ulu şafak.
Dertle yıkanırsa temizlenir bak,
Şifa gizlenmiştir sancının içine,
Ruh ancak erişir sabrın göçüne.

İsyanı terk eyle, sükûta bürün,
Mevla’ya giden o yollarda görün.
Dert seni bilesin Hak’ka götürür,
Kudretin önünde eğilen başlar,
Gülşene çevrilir o soğuk taşlar.

Nefsin feryadını dindirir sızı,
Kulun alnındaki o kutlu yazı.
Gönülden edelim Hakk’a niyazı,
Lütfuna da şükür, kahrına da hû,
Gelsin ulu Dost’tan ne gelirse hû.

Derdim dert olalı derdim güzel oldu
Güzel derdime güzel bakalı derim yok oldu
Artık dertte benim değil derman da
Dertlerin en güzeli derdim ile kayboldu...

Ufuk Güney