​Henüz dünya yokken, zaman toy iken,
Bir mukaddes nurdan doğdu bu sevda.
Cennet bahçesinde güller vay iken,
Bir garip rüyaya daldı bu sevda.

​Gözünü açınca gördü Adem yar,
Gönlüne döküldü o an ilk bahar.
Havva’nın yüzünde gizli bir efkar,
Ruhun aynasından güldü bu sevda.

​Ne mekan dinledi ne yüce hakan,
Bir tek bakış idi kalpleri yakan.
Cennet ırmakları tersten akarken,
Damardan içeri sızdı bu sevda.

​Yasaklı meyveye uzandı eller,
Sustu bülbüller de, lal oldu diller.
Uzakta kükrerken fırtınayla yel,
Kaderin alnına sızdı bu sevda.

​Sürgün koptu birden, kapandı kapı,
Değişti dünyanın rengi ve yapısı.
Ayrı düştü canın diğer yarısı,
Yıllarca yollarda bezdi bu sevda.

​Adem feryat etti, ağladı dağlar,
Yarin hasretiyle yüreği çağlar.
Gözyaşı sel oldu, kurudu bağlar,
Çölleri baştan baş gezdi bu sevda.

​Havva’nın feryadı göklere yetti,
Ayrılık canına nihayet etti.
O büyük pişmanlık cana kar etti,
Sabrın taşlarını ezdi bu sevda.

​Arafat dağında durdu o zaman,
Dağıldı üstten o kapkara duman.
Kavuştu sevgiler, dindi o figan,
Vuslatın tahtını gezdi bu sevda.

​Aç susuz kalındı, çile çekildi,
Dünyanın bağrına tohum ekildi.
Aşkın sancağı maziye dikildi,
Tarihi yeniden yazdı bu sevda.

​Ölüm gelse bile sönmez bu ocak,
Mahşere dek sürer, açar bir kucak.
Ne saray isteyecek ne de taht, tacı,
Yalınayak gezen izdi bu sevda.

​Ey gönül, ibret al bu ilk kuraldan,
Vazgeçme sakın ha candaki yârdan.
Geçse de asırlar borandan, kardan,
Ölümü öldüren gizdi bu sevda.