Göğsün sol kafesinde çarpan o sırlı saray,
Yalnızca ateşin ve tutkunun yurdu değilmiş meğer!
Aşk ki o tahtta oturan gözü kara bir sultan,
Sevda ki o sultanın yoluna serilmiş ebedi fener...
Fakat o yangının dumanı çekilince geriye kalan,
Buram buram gurbet kokan bir yalnızlıkmış meğer!

​Ruhlar meclisinde atılan o ilk mecbur imzadan beri,
Biz bu fani toprağın üstünde birer garip sürgün değil miyiz?
Sılaya ayarlıdır her atışı kalbin,
Her nefeste o ezelî yurda özlemle yanmaz mıyız?
İşte bu yüzden, ne zaman bir sevdaya yelken açsa bu divane yürek,
Arkasından sızım sızım bir gurbet türküsü yükselir!
Çünkü aşk, ait olduğu gökten düşmüş kanadı kırık bir kuştur;
Nereye konarsa konup sığınsa da,
Ruhu hep o ilk cennet yuvasının özlemiyle titreşir!

​Kalbin kilitli kapılarını söktüm bu gece!
Gördüm ki içerde sadece vuslatın sarhoşluğu yokmuş...
Bir köşede sessizce can çekişen yetim bir hüzün,
Bir köşede sıla harıyla kavrulan bir merhamet dururmuş.
Akıl, gurbeti haritalardaki yolların uzunluğunda araya dursun;
Deli şair bilir ki en büyük gurbet,
Yârin gözlerinin tam ortasında durup da sevdasına kanamamaktır!
Gönül evinde bir garip gibi kenara atılmaktır!

​Aşk dediğin; Âdem’in cennet kapısından çıkarıldığı o zifiri akşamın buğusudur!
Sevda dediğin; Havva’nın yeryüzü taşlarında aradığı o tanıdık, kokusudur!
Ne şehirlerin sınırları tutabilir bu tutkulu nefresi,
Ne de feleğin çarkı ölçebilir bu içsel gurbeti!
Şeytan kibrinin ve cehenneminin karanlığında boğulurken,
Deli kalbin tövbesi, umudun gurbetinde demlenir!

​Sorma bana ey yar, bu gözlerdeki kimsesiz amansız yangın nedendir?
Bu şiir, aklı firar etmiş bir şairin gurbet çığlığıdır!
Kalbin en gizli katmanlarında kopan her fırtına,
Aşkı da sevdayı da silbaştan hasrete düğümler!
Beden bu dünyada geçici bir konuk, can ise vuslata aç bir yolcu...
Varsın dizeler buram buram sıla koksun, varsın kafiyeler tutuşsun!
Kalem kırılsın, mürekkep dökülsün, defter yansın;
Deli şairin bağrından kopan bu sonsuz destan,
Aşkın ve sevdanın gurbetteki en aykırı, en ebedi çığlığı olsun!