Name II

​Söz yemin oldu bir kere, mühür vuruldu zamana,
Daha rüzgâr esmeden anladım seninle tamamlandığımı.
Ne yön kalmıştı haritamda ne de sığınacak bir liman,
Bütün yollarım zaten sende kesişmek için varmış meğer.

​Sen ki çorak toprağıma yağan o ilk yağmurdun,
Şimdi bağrımda açan bütün çiçeklerin kokusu sensin.
Anahtarı bende kalmış bir ömrün kapısını açtın ya,
İçeride ne kadar karanlık varsa hepsini ışığınla boğdun.

​Bana "kalbimin sahibi" diyen o kararlı sesine,
Dünyanın bütün gürültülerini susturup yankı olmaya geldim.
Heveslerin uzağında, sızıların tam ortasında,
Omuz omuza durduğumuz her ânı asra katmaya geldim.

​Varsın çatırdasın bastığımız yollar, eksilsin takvimler,
Bizim sevdamız günün bittiği yerde yeniden başlayan gün gibi.
Gölgen gölgeme bir kere karıştı ya artık,
Bizi ayırmaya ne feleğin gücü yeter ne de zamanın hükmü.

​Bir "merhaba" ile başladık bu bitmeyen yolculuğa,
Toprağa karışsa da bedenimiz, ruha yazılan silinmez.
Sen ki mezara kadar dedin bu sarsılmaz yemine;
Ben mezardan sonra da seninle sürecek o sonsuzluğa imza attım...