Ah oğlum…
Gelmeyen sabahım, dinmeyen susuzluğum…
Bu dünyada doyamadığım ne varsa sen oldun.
Bir annenin yüreğine sığmayan özlem oldun.
Gözümün nuru, uykularımın en tatlı yeri,
şimdi en derin sızım oldun…
Sen gidince öğrendim;
ölümün yaşı yokmuş meğer…
Toprağın altına sadece beden değil,
bir annenin nefesi de giriyormuş.
Sen erken gidişinle bana
en ağır gerçeği bıraktın oğlum…
Bazı acılar konuşmazmış,
sadece insanın içine çöküp sessizce yaşarmış…
Şimdi geceler sen kokuyor…
Rüyalarımın başrolünde yine sen varsın.
Kalbimi açtım sana oğlum,
gir içeri…
Öylece kal…
Hiç çıkma…
Her gece gel bana…
Sabahlar olmasın…
Güneş doğmasın isterim bazen,
çünkü sen yoksun diye
aydınlık bile içimi karartıyor…
Su içmesem de sana kansam oğlum…
Bir kez sesini duysam,
bir kez “anne” deyişin değse kulaklarıma,
inan bütün ömrümü susuz geçirmeye razıyım…
Sen gittin ya…
Ben bu dünyada artık sadece
seni özleyerek yaşıyorum…


Öyle özledim ki seni oğlum…
Bazen kapıya bakıyorum,
şimdi gelecek sanıyorum…
Ayak seslerini duyacakmışım gibi oluyor.
Sonra bir sessizlik çöküyor evin içine…
İşte o an anlıyorum;
insanın canı bazen bedeninden önce ölüyormuş…
Senin bıraktığın boşluğu
hiçbir şey doldurmuyor oğlum…
Ne geçen zaman,
ne avutan sözler,
ne de “alışırsın” diyen insanlar…
Bir anne evladının yokluğuna alışır mı hiç?
Ben sensizliğe değil,
her gün biraz daha eksilmeye alışıyorum…
Fotoğrafına bakınca
dünyanın bütün sesleri susuyor…
Gülüşün gözlerime değiyor,
ben yine içimden parçalanıyorum…
Çünkü sen benim yarım kalan duamsın oğlum…
Allah’a emanet ettiğim,
ama kokusuna doyamadığım yavrumsun…
Bazı geceler yastığıma sarılıp ağlıyorum…
Belki rüyama gelirsin diye gözlerimi kapatıyorum.
Çünkü bu dünyada seni görebildiğim tek yer
artık rüyalar oldu…
Orada büyümüyorsun,
orada hiç gitmiyorsun…
Orada hâlâ “anne” diyorsun bana…
Bir gün kavuşacağız biliyorum oğlum…
Ben o güne kadar
özlemini kalbimde taşıyacağım…
Adını her nefesime saklayacağım…
Ve kimse bilmese bile
bir annenin içten içe nasıl yandığını
Allah görecek…
Sen benim geçmeyen sızım,
bitmeyen duam,
ölene kadar dinmeyecek hasretim oldun oğlum…