Uzdüler beni…
Hem de en güvendiklerim kırdı en çok içimi.
Bir yabancının sözü değil yakan canımı,
“Yanındayım” deyip sessizce gidenler oldu.
Ben kimsenin ahını almadım,
Kimseyi yarı yolda bırakmadım.
Ama hayat, en temiz kalbin üstüne en ağır yükleri bıraktı.
Şimdi içimde konuşan tek şey yorgunluk…
Ne eski kahkaham kaldı yüzümde,
Ne de insanlara karşı hevesim.
Çünkü bazı yaraları zaman değil,
İnsanların yaptığı nankörlük büyütüyor.
Uzdüler beni…
Geceyi sabaha bağlayan o sessiz gözyaşları kadar,
Kimsenin bilmediği kadar çok üzdüler.
Ben artık susarak ağrıyorum…


Bir zamanlar içimde çiçek açtıran insanlar,
Şimdi içimde mezar sessizliği bıraktı.
Öyle kırdılar ki beni,
Toparlanmaya çalışırken bile canım yanıyor.
Kimine omuz oldum,
Kimine dua…
Ama kimse benim yıkıldığımı görmedi.
Ben herkesi yaşatırken,
İçimde yavaş yavaş ben öldüm.
Artık ne anlatacak gücüm kaldı,
Ne de anlaşılmaya inancım…
Çünkü insan en çok,
“Ben seni üzmem” diyenlerden yara alıyormuş.
Şimdi geceleri başımı yastığa koyunca
Bir tek şunu düşünüyorum:
Bu kadar sevmenin,
Bu kadar iyi niyetli olmanın cezası bu kadar ağır olmamalıydı…
Ama hayat merhameti değil,
Sessizce acı çekeni sınıyormuş.
Ben uzun zamandır
İçimde kopan kıyameti kimse duymasın diye susuyorum…


İçimde öyle bir enkaz var ki artık,
Kimse bakınca anlamıyor ama
Ben her nefeste biraz daha çöküyorum.
Gülüşlerim yarım kaldı,
Hayallerim yarıda öldü.
Ben kimsenin kalbini kırmaya kıyamazken,
Beni paramparça edip arkalarına bile bakmadan gittiler.
Şimdi anladım…
Bazı insanlar sevmez,
Sadece alışır.
İşi bitince de
Bir ömür vermişsin gibi değil,
Hiç yaşamamışsın gibi giderler.
Ben sustukça içimde büyüdü acılarım.
Her “iyiyim” dediğimde
Bir parçam daha karardı.
Kimse bilmedi geceleri nasıl dağıldığımı,
Nasıl sessiz sessiz ağladığımı…
Öyle yoruldum ki artık,
Ne birinin gelmesini bekliyorum
Ne de birinin beni anlamasını…
Çünkü insan en sonunda şunu öğreniyor:
Bazı yaralar kapanmıyor,
Sadece insan o acıyla yaşamayı öğreniyor.
Ben…
Herkesin içinde dimdik duran ama
İçinde sessizce can veren birine dönüştüm…


Bir insanın içine bu kadar hüzün sığar mı diye sorsalar,Ben susarım…Çünkü bazı acılar anlatılmaz,Sadece insanın yüzüne çöker.
Beni kıranlar belki yollarına devam etti,Belki güldü, mutlu oldu…Ama ben hâlâ aynı gecenin içinde kaldım.Bir tarafım hâlâ o son kırılışın altında nefessiz.

Çok şey biriktirdim içimde…Söylenmemiş kırgınlıklar,Yarım bırakılmış sevgiler,Cevapsız kalan “nedenler”…Ve en çok daDeğmeyen insanlar için dökülen gözyaşları.
Kimse bilmiyor aslındaNe kadar savaştığımı kendi içimde.Bir yanım yaşamak için direniyor,Bir yanım çoktan vazgeçmiş gibi.
Öyle derin yoruldum ki…Artık kimseye derdimi anlatmıyorum.Çünkü bazı insanlar yarana merhem olmuyor,Sadece daha çok kanatıyor.

Şimdi içimde koskoca bir sessizlik var.Ne eski ben kaldı bende,Ne de insanlara güvenen o kalp…Beni en çok da,Sevdiğim insanların değişmesi mahvetti.
İnsan bir kez gerçekten kırıldı mı,Toparlansa bileBir daha asla eskisi gibi olmuyor…