USTA
Hayat yordu beni, kırdı kolumu,
Bedenime ateş verdiler usta.
Düz olsa da yokuş etti yolumu,
Diyardan diyara sürdüler usta.

Arasam mutluluk uzaktır bana,
Her gönül davası tuzaktır bana.
Düşünen olmadı, yazıktır bana,
Sevdiklerim beni kırdılar usta.

Her gelen gönlüme iğne batırdı.
Suçum merhametti, bir de hatırdı.
Yalancı dostluklar beni bitirdi,
Bilerek sırtımdan vurdular usta.

Can dediğim canım almak istedi,
İçimdeki sabır bana “sus” dedi.
Tükendi bedenim, ruhum pes dedi,
Suçsuzken çarmıha gerdiler usta.

Doğru bildiğimi yanlış sayarak,
Menfaat uğruna dosta kıyarak,
Zalimin zulmüne doğru diyerek,
Her bir yerde hakir gördüler usta.

Suçum doğrulukmuş, anlaması zor,
Sırtımda dert küpü, içerimde kor.
Neler çektiğini İsrafil’e sor,
Dört yanıma duvar ördüler usta.

11/05/2026 –
İSRAFİL BİLİCAN