FATİHA
Fevzi Emir Yılmaz

Ey kalbi mermer sevdiğim, bunlar sana son sözüm,
Yıllarca koştum ardından, eriyip bitti özüm,
Arz-ı endâm eyle bana, şâd olsun iki gözüm,
Bu bahar da kış olmadan, yüreğime dön artık.

Farkı var mı sanıyorsun, ölümün beklemekten?
Usanmadın mı hasreti, sırtıma yüklemekten,
Bir çileden çöker insan, bir de böyle sevmekten,
Ne sevgi kaldı sinemde, ne damarda kan artık.

Sevgi dolu o yüreğin, şimdi taştan da katı.
Sana olan inancımın, tükeniyor tâkâtı.
Zindan ettin ikimize, yaşamadan hayatı.
Şu vurdumduymaz hâline, dayanmıyor can artık.

Kayan yıldızlar misali süzülürken gözyaşım,
Kimseler görmesin diye, öne eğilir başım.
Şu bitmeyen özleminle, kırılır sabır taşım.
Aşkın mâbedi yüreğim, virâne bir han artık.

Aşka düşmeyen ne bilsin, ayrılık ne kadar zor,
Çeken benim bu hasreti, sen çileyi bana sor,
Son bir defa göremezsem, sönmez içimdeki kor,
Kıyısındayım hayatın, yer gök bana dar artık.

Tükenmeden son nefesim, gel göreyim bir daha.
Aşkına lanet okutup, sokma beni günaha.
Ben ki seni doğduğum gün ısmarladım Allah’a,
Ya gelir şiir okursun, ya ardımdan Fatiha.