KURTULUŞUN NE ZAMAN

Fevzi Emir Yılmaz

Fatih figan ederdi bu şehri aldığına,
Yeniçeriler ile surlara daldığına,
Görüp kahrolmaz mıydı kimlere kaldığına,
Candan aziz İstanbul, kurtuluşun ne zaman?

Peygamber övgüsüne mazhar olmuş şehirsin,
Üç yanın derya deniz, bir tılsım bir sihirsin,
Ümmet-i Muhammed’e içirilmiş zehirsin,
Söylesene İstanbul, kurtuluşun ne zaman?

En medeni kelime merhaba biliniyor,
Hakk’ın selamı bile dillerden siliniyor,
Müslümanların bağrı sinsice deliniyor,
Uyan artık İstanbul, kurtuluşun ne zaman?

Fakire fukaraya sorulmuyor ihtiyaç,
Zamane insanının karnı tok, gözleri aç,
Bırak hatır sormayı, insan selama muhtaç,
Ey şehirler sultanı, kurtuluşun ne zaman?

Aynı binada yaşar, komşusu kimdir bilmez,
Misafir eyleyip de bir parça ekmek dilmez,
Feryat figan ağlasa gidip yaşını silmez,
Özüne dön İstanbul, kurtuluşun ne zaman?

Haklı susar köşede, meydan haksıza kalır,
Adalet olmayınca kötülükler çoğalır,
Zerre imanı olan bu hâlden ibret alır,
Yedi tepeli şehir, kurtuluşun ne zaman?

Hayâ çekip gidince günah sardı gözleri,
Medeniyet maskesi örttü gerçek yüzleri,
Rasûl-i Kibriyâ’nın terk edildi izleri,
Fatih’in emaneti, kurtuluşun ne zaman?

Her günün beş vaktinde okunurken ezanlar,
Namazdan yüz çevirir imanını bozanlar,
Nasibi olmayana ne versin Ramazanlar,
Söyle ey şehr-i İslâm, kurtuluşun ne zaman?